தாயின் பரிதவிப்பு

 மார்த்தாண்டத்திலிருந்து கோவை, இரவு நேர பேருந்து பயணம். முன்னிருக்கையில் தனியாளாக நாகர்கோவில் வரை வந்தேன். நாகர்கோவிலில் இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு பேருந்தில் ஏறும்போது என் இருக்கைக்கு பக்கத்தில் ஒரு கல்லூரி மாணவி அமர்ந்திருந்தார். பின் ஒரு சில நிமிடங்களில்  பேருந்தில் ஏறிய அப்பெண்ணின் தந்தை, வாங்கி வந்த தண்ணீர் பாட்டிலைக் கொடுத்து, அவள் காலுக்கடியில் இருந்த bag -ஐ மேலே லக்கேஜ் வைக்கும் இடத்தில் தூக்கி வைத்து விட்டு, இறங்கியதும் போன் செய்யுமாறு கூறி விட்டு கீழிறங்கி பேருந்து கிளம்பவும், தன் பெண்ணைப் பார்த்து கையசைத்துக் கொண்டிருந்தார். 

பேருந்து திருநெல்வேலி வரும் வரை எனக்கு அப்பெண்ணின் மீது கவனம் இல்லை. பேருந்தில் ஒலித்த பாடல்களிலும், தடுத்தாலும் வரும் எண்ண அலைகளிலும் மூழ்கிக் கிடந்தேன்.  

திருநெல்வேலி பஸ் ஸ்டேண்ட் வந்ததும், "பஸ் சாந்தி அல்வா கடை பக்கம் வருது பார்" என்ற  அவசரம் மற்றும் பதட்டம் தேக்கிய   அப்பெண்ணின் குரல் மிக மெலிதாகக் கேட்டது. காதில் மாட்டி இருந்த earphone -ன் வழி  பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.  உடன் படிக்கும் தோழி யாராவது வருவார்கள் போல என எண்ணி நானும் அப்பெண்ணின் பார்வையத் துரத்தினேன். "இந்த பக்கம் , பஸ் முன்னாடி வந்துருக்கு " என்ற சத்தம், தான் எதிர்பார்த்தவரைக்  கண்டதும் அடங்கிப் போனது".

அது 21  வயதுக்குள் இருக்கும் ஒரு கல்லூரி மாணவன். அவனும் earphone  மூலம் வெளியில் பேசுவது தெரியாதது போல பேசிக் கொண்டிருந்தான். அவளின் நண்பனாக இருக்கும் என யூகித்தேன். 

பேருந்தில் படிகளுக்கு கீழிருந்த நடத்துனர் ஒவ்வொருவராக டிக்கெட் வாங்கி ஏற்ற ஆரம்பித்திருந்தார். "ரெண்டு சீட் சேர்ந்து கிடைக்குமான்னு கேளு" என இவள் கூற , அந்த இளைஞனும் நடத்துனரிடம் கேட்டு விட்டு, "இல்லை" என்பது  போல அவளைப் பார்த்து தலையசைத்துக் கொண்டு கூறினான். உடனே இவள் கீழிறங்கி, தானும் நடத்துனரிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவர் மறுத்து தலையசைத்து தெரிந்தது. நடத்துனருக்கு அவர்களின் மனம் புரியாதா, என்ன? ஆனால் எந்த அலட்டலுமின்றி பேப்பரில் என்ட்ரி போட்டுக்கொண்டே தலையசைத்துக் கொண்டிருந்தார்.  பின் இவள் பேருந்தில் ஏறி இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். அவர்களிருவருக்கும் பதட்டம் தீரவில்லை.

 

"என்ன செய்யறது, திரும்ப கேட்டுப் பாரு" என இவள் கூற, அவனோ அடுத்த பேருந்தில் போகலாம், இறங்கி  வா" என சொல்லியிருப்பான் போல. 

இடையே அவனை நான் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை அறிந்தவன், கொஞ்சம் பின் பக்கம் சென்று அவளுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

"நான் எப்படி இறங்க, bag மேல வச்சு இருக்கு , இப்ப இறங்கினா என்ன நினைப்பாங்க" என திரும்ப திரும்ப சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள், "பஸ் எடுத்துருவாங்க போல" என புலம்பிக்கொண்டிருக்க, அவனோ தன் கோபத்தை ஒரு பேருந்தின் பின்புறம், அவள் பார்வைக்கு படாமல் சென்று நின்று  காட்டியவாறு, கீழிறங்க வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தான். 

அவளுக்கோ பேருந்தை எடுத்து விடுவார்களோ என்ற பதட்டம், என்ன செய்வதென்று குழப்பம். எனக்கோ இந்த பெண் இறங்கிவிடுவாளோ, சீக்கிரம் பேருந்து எடுக்கமாட்டார்களா என்ற பதட்டம்.  இடைப்பட்ட நேரத்தில் என் எண்ணத்தில், மகளைப் பேருந்தில் ஏற்றி விட்டு சென்ற அந்த தந்தையும் உருவம் மின்னலடித்து செல்கிறது. 

கண்பார்வை அற்ற ஒரு தம்பதி அருகிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார்கள். பேருந்து இங்கு நின்றதும், அந்த கணவனை ஒருவர் கூட்டிக்கொண்டு கழிவறைக்கு சென்று இருந்தார். அவர்களுக்காக பேருந்து காத்துக் கொண்டிருந்தது. 

அவர்கள் சீக்கிரம் வந்து , பேருந்து எடுத்து விட வேண்டுமென்ற பதட்டம் எனக்குள்... அது அவர்களிருவரையும் மிஞ்சி இருந்தது. அந்த ஐந்து நிமிடங்களை இப்போது நினைத்தாலும், நெஞ்சுக்குள் அந்த பதட்டம் ஒட்டிக் கொள்கிறது. 

ஒருவழியாக அவ்விருவர் பேருந்தில் ஏறி, பஸ் கிளம்பியதும்தான், முழு பதட்டம் நீங்கி கொஞ்சம் ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டேன். பேருந்து கிளம்பியதும், அவள் தலையில்  கையை வைத்துக் கொண்டாள். முகத்தில் அவ்வளவு ஏமாற்றம். பின்னும் சிறிது நேரம் ஏதோ மெதுவாக அவனுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

பின் யோசித்தேன். நான் ஏன் இவ்வளவு பதட்டம் அடைந்தேன்? இவள் அங்கு செல்லாதது எனக்கு ஏன் மனநிறைவைத் தருகிறது?  இவர்களைப் போல ஜோடிகளை என் பல பேருந்து பயணங்களில் பார்த்திருக்கிறேன். பக்கத்து பக்கத்து இருக்கைகளில் அல்லது ஸ்லீப்பர் வண்டி என்றால் ஒரே படுக்கையில் புக் செய்து விட்டு நிறுத்தம் வந்ததும், தனியாக இறங்கி ,அழைத்து செல்ல வந்த வண்டியில் ஏறி அமரும் பெண்கள் ரகசியமாக காதலனுக்கு கண்கள் மூலம் விடை கொடுக்கும் காட்சிகளையும் கண்டிருக்கிறேன். பின் இவர்கள் மீது எனக்கென்ன வன்மம்?

காதலுக்கு நான் எதிரி இல்லை என்றுதானே சமீபத்தில் கூட யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்."அவரவர் வாழ்க்கை தேர்வு,அவரவர் முடிவு" என்றுதானே பிரசங்கம் பண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். பின் எப்படி? 

அந்த தந்தையின் உருவம் (முகம் மறந்து விட்டிருந்தது) நினைவில் வந்தது. தன் மகள் பாதாகாப்பாக சென்று இறங்குவாள் என்ற அவரின் தன் மகளின் மேலான நம்பிக்கை கண் முன் வந்தது. 

கொஞ்சம் புரிந்தது... "நானும் ஒரு தாய். எனக்கும் மகள் இருக்கிறாள்".

- 6/5/2023

விபத்து

விபத்து என்பது எதிர்பாரா நேரத்தில் கண்ணிமைக்கும் நொடிக்குள் கோபத்தினாலோ, ஆத்திர அவசரத்தினாலோ, கவனமின்மையாலோ நடந்து வழக்கமான சூழ்நிலையை கொஞ்சம் மாற்றிப்போடும் .. கொஞ்சம் மாற்றிப்போடுமா அல்லது முழு மாற்றம் கொடுக்குமா என்பது அந்த விபத்தின் வீரியத்தை பொறுத்தது...

கொஞ்சம் கவனமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது நடந்தபின் யோசித்து ஒரு பலனும் இல்லை.. வாழ்க்கை முழுவதுமே கோபத்தை (முக்கியமாக கோபம்: ஏனெனில் இந்த கண நேர கோபம் பலரை கொலையாளியாக்கி பலரது வாழ்க்கையையும் புரட்டிப் போட்டிருக்கிறது..) கட்டுக்குள் வைத்திருந்தும் கவனமாக இருக்க வேண்டிய விஷயங்களில் கவனமாக மற்றும் பொறுமையாக இருப்பதுமே இவற்றை தவிர்க்க வழி..

இப்போது நான் சொல்லப்போகும் சிறு விபத்து என்பது "எதிர்பாராத" என்ற வகையில் சேரும்..

பெண்ணுக்கு கொஞ்சம் போரடித்தால் "அம்மா நான் யோகா செய்றேன் பாருங்க " என, நான் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கும் யோகா-க்களையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக செய்து காட்டுவாள்.. அவள் செய்யட்டும் என்று நாம் அங்கு இங்கு திரும்ப முடியாது.. ஒவ்வொன்றையும் நான் பார்த்து ,குட் என சொல்ல வேண்டும்.. அப்போதுதான் அவளுக்கு திருப்தி..

நேற்று மாலையும் வழக்கம் போல் அவளுக்கு போரடிக்கவே யோகாவை கையிலெடுத்தாள்.. அதே வழக்கம் போலவே டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த என்னை பார்க்க விடாமல் அவளை பார்க்க வேண்டும் என சிணுங்கி வற்புறுத்தவே வேறு வழியின்றி பார்த்தேன்.. ஒவ்வொன்றை முடித்த பிறகும் "இனி என்ன செய்யறது " என கேட்பாள்.. அதற்குள் அவளுக்கு நியாபகம் வந்தால் அதை செய்து விட்டு அடுத்து செய்வதற்கான யோகா பொசிஷனை கேட்டாள்..

உடனே நான் பண்ணிப்பார்த்தும் என் உடல் எடை ஒத்துழைக்காத "அதோ முக சுவானாசனா மற்றும் சிரசாசனா கலந்த ஒரு யோகாசனத்தை செய்ய சொல்லவே அவளின் சிறு உடல் ஒத்துழைப்பு தர சிரமமே இல்லாமல் இலகுவாக செய்தாள்.. உடனே "அம்மாவுக்கு இதை செய்யவே முடியலே, அம்மா கொஞ்சம் வெயிட் இல்லையா ,சோ தலை கீழ வைக்க முடியல, பட் நீ செஞ்சுட்ட , குட் " என்றேன்..சொன்னதோடு இல்லாமால் (விதி யாரை விட்டது ) அவள் செய்த அழகை பார்த்து "பாரேன் நான் செய்றேன்" என கீழே விரித்திருந்த துணியின் மேல் செய்ய ஆரம்பித்தேன்.. செய்ததும் உடனே நன்றாக அந்த ஆசனம் வந்ததும் , என் மகள் "அம்மா , அப்படிதான் , குட் , குட் "என உற்சாகத்துடன் கூறவே, நம்ம உடல் எடைக்கு திடீர்னு இதை இவ்வளவு நேரம் செய்தால் ஒத்து வருமா என யோசிக்கவே தோன்றாமல் இன்னும் 10 நொடி இருக்கலாம் என எண்ணி அதே பொசிடிஷனில் நான் இருக்க , கீழே விரித்திருந்த துணியோ மார்பில்ஸ்-க்கு நன்றாக வழுக்கவும் உடனே சமாளிக்க என் உடல் எடையை கைக்கு கொடுக்கவும் ...... திடீர் என வலி , "அம்மா, அம்மா என நான் அவர்களை அழைக்க அடுத்த அறையில் இருந்த அம்மாவும் அப்பாவும் பதறிக் கொண்டு வர , மகளோ பயந்த முகத்துடன் அழுகையை துணைக்கழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்..

எனக்கு உடனே இடது கை இறங்கி விட்டதென புரிந்து போனது.. ஏறக்குறைய 18 வருடங்களுக்கு முன் ஒரு சகோதர சண்டையில் என் தம்பி இதே கையை இறக்கி விட்டிருந்தான்.. பதறிக் கொண்டு வந்த அம்மாவிடம் "அம்மா, அன்னைக்கு போல ஷோல்டர் -ல இருந்து கை இறங்கிடுச்சு , உடனே ஆட்டோ கூப்பிடுங்க" என வலியினூடே சொன்னேன்.. அப்பாதான் மிகவும் பயந்து போயிருந்தார்..

முன்பொருமுறை இப்படி நடந்தபோதும் ஆட்டோவில் பயணித்தபோது ஆட்டோவின் குலுக்களில் வலி உயிரை தின்றது வேறு நியாபகத்தில் வந்து இம்சை படுத்தியது.. டாக்ஸி சொல்ல சொல்லலாமென்றாலும் அவ்வளவு நேரம் வலி பொறுக்க மனதிலும் உடலிலும் தெம்பில்லை.. அதனால் அடுத்த தெருவில் இருந்த ஆட்டோவை வரவழைக்க அம்மா போன் செய்யும்போதே , எந்த ,மருத்துவமனைக்கு செல்லலாம் என அம்மாவும் அப்பாவும் டிஸ்கஷன் செய்து கொண்டிருந்தனர்..

அல்லோபதி மருத்துவமனை என்றால் ஸ்கேன் எடுத்து அதன்பின்தான் சிகிச்சை , மற்றும் மருத்துவர்கள் இருப்பார்களோ (அப்போதே நேரம் 7.30 -ஐ தாண்டி இருந்தது ) என்ற சந்தேகம் என அனைத்தும் நினைக்கும்போதே , அவ்வளவு நேரம் வலி பொறுக்க முடியாது என தோன்ற " வைத்தியசாலைக்கு செல்லலாம் "எனக் கூறினேன்.. சரி, ஆட்டோ ட்ரைவரிடமே கேட்கலாம் என முடிவெடுத்து அம்மா ஆட்டோவுக்கு காத்திருந்தார்கள்..

என் நிலையோ ஆரம்பத்தில் பயத்துடன் பதட்டமும் சேர மூச்சுக்கே திணறினேன்.. உடல் வேறு வேர்த்துக் கொட்டியது ..அம்மா தண்ணீர் கொண்டு வர ,ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு , பயந்து அழுது கொண்டிருந்த பிள்ளைகளை நினைத்தவாறே, முதலில் மனதுக்கு தைரியத்தைக் கொடுத்தேன்.. உடனே படபடப்பு போய் சீரான சுவாசம் வந்தது.. ஆனால் தோள்பட்டைக்கு கொஞ்சம் அசைவு கொடுத்தாலும் உயிர் போகும் வலி என்பார்களே, அப்படி வலி.. எழுந்திருக்க முடியாவிட்டாலும் எப்படியோ எழுந்து ஆட்டோவில் போய் உட்கார்ந்ததற்கு காரணம் மன தைரியம் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை..

ஆட்டோ குலுக்கலில், கத்திக் கொண்டே ஒரு வழியாக வைத்திய சாலைக்கு வர , அங்கிருந்தவர் கை இறங்கித்தான் இருக்கிறது என உறுதி செய்து கொண்ட பின் சுவரோரமாக சாய்ந்து உட்கார சொல்லவே , அப்படியே உட்கார்ந்தேன்..அந்த கையை அப்படியே மேலே தூக்க, வலி saththamaana காத்தலை கொடுத்தது... இரு நொடிகள் கூட ஆகவில்லை," "இப்ப சரி ஆகிடுச்சு , இனி வலி இருக்காது "எனக்கூறி எண்ணெய் விட்டு கட்டும் கட்டி விட்டார்..

"ஒரு வாரத்துக்கு பின் வாங்க, 3 வாரம் கட்டு போட்டா சரி ஆகிடும்" எனக்கூறவே , இரு நாட்களில் நாகர்கோவிலுக்கு செல்லலாம் என முடிவெடுத்திருந்ததை கூறினேன்.. சனிக்கிழமை பார்ப்போம் .. சரி ஆச்சுன்னா போங்க" என வைத்தியர் கூறினார்..

வீட்டுக்கு வரும்போதோ , மகன் அழுது கொண்டே இருந்ததையும் , பெண் கல் போல இருந்த இடத்தை விட்டு நகராததையும் அப்பா சொல்ல, இருவரையும் சமாதனப் படுத்தினேன்.. என்னவருக்கு சொல்வதா, வேண்டாமா என்ற குழப்பம்.. பிசினஸ் விசிட்டில் இந்தியா வந்திருக்கும் அவர் அன்று காலைதான் கோவையிலிருந்து திருச்சி கிளம்பினார்.. இனி இந்த 20 நாட்களும் பெங்களூர் , நார்த் இந்தியாவில் சில ஊர்கள் என சுற்றிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.. அதனால் அவர் பேசும்போது சொல்லலாம் என விட்டு விட்டேன்..

ஆனால் அவர் ரியாக்சன் எப்படி இருக்கும் எனும் காணும் ஆவல் தலை தூக்க, (இப்ப யோகா தேவையா என திட்டினாலும், கூடவே பழியில் சேர்த்துக் கொள்ள மகளும் இருக்கிறாளே , எந்த தகப்பனும், அதுவும் இந்த தகப்பன் மகளை விட்டே கொடுக்க மாட்டார் , அவளும் அப்பனை விட்டே கொடுக்க மாட்டாள் ... இப்படி நிலைமை இருக்கையில் சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என கட்டு போட்ட கையை பாதி முகம் தெரியுமாறு போட்டோ எடுத்து அனுப்பினேன்..

அவரின் ரிப்ளைக்காக அரை மணி நேரம் காத்திருந்தேன்.. அவரின் வேலை அலைச்சல் தெரியுமாதலால் பார்க்கும்போது பார்க்கட்டும் என நினைத்து அப்படியே தூங்கி விட்டேன்.. இன்று காலை மொபைலை எடுத்துக் பார்த்தபோது, பதிலுக்கு "தம்ஸ் அப்" கொடுத்திருந்தார்.. கோபத்தோடு அழுகையும் சேர்ந்து வர ஆரம்பித்த உடனேயே , இல்லையில்லை சரியாக கவனித்திருக்க மாட்டார் என சமாதானப் படுத்திக்கொண்டேன்..

சிறிது நேரம் கழித்து "இது மகள்கள் வாரம்" என்ற பார்வேர்ட் மெசஜை அனுப்பி இருந்தார் .. அதில் மகள் அமைதியாக இருந்தால் உறவுகள் ஒவ்வொருவரும் எப்படி அவளை கேட்பர் என்பது போல் இருந்தது.. நல்ல சான்ஸ் கிடைத்திருக்கிறது , விடக்கூடாது, இப்போதாவது என் உடல்நிலையை அவருக்கு மறைமுகமாக தெரிவித்து விட வேண்டும் என் எண்ணி .பதிலுக்கு "உங்கள் பெண் அமைதியாகத்தான் இருக்கிறாள், குற்ற உணர்ச்சியில் தவிக்கிறாள் , அவளை பார்க்க பார்க்க எனக்கு சங்கடமாக இருக்கிறது" என அனுப்பி வைத்தேன்.. அதையும் எப்படி பார்த்தார் என தெரியவில்லை , பதில் "ஓ" என வந்தது..

சலித்து, உடைந்து போனேன்.. அந்த உணர்ச்சியில் "அக்கறையான ஒரு பார்வை , நம்பிக்கை ஏற்றும் ஒரு வார்த்தை, சிகையை கோதும் ஒரு வருடல் , நெற்றியை சூடாக்கும் ஒரு முத்தம் "என நான் அவரிடம் எதிர்பார்ப்பது கவிதை (????) போல வர ,உடனே, இதை பேஸ்புக்கிலும் போடலாமா, இல்லை அவருக்கு மட்டும் அனுப்பினால் போதுமா என்ற பட்டிமன்றம் வேறு மனதினுள் நடந்து கொண்டிருந்தது.. எப்படியோ ஆறுதலுக்கு ஒரு கவிதையாவது (திரும்பவும் ????)என் சிந்தையில் இருந்து வருகிறதே என சாந்தப்பட்டுக் கொண்டேன்...

அவர் அனுப்பிய மெசேஜ்களை பையனிடம் வாசித்துக் காட்டினேன்.. உன் அப்பாவுக்கு என் மேல இவ்வளவுதான் அக்கறை பார்த்தியா " என ....
அதே நேரம் அவரின் கால் அழைப்பு வரவே மகன் எடுத்து , "அம்மாவுக்கு புண் இருக்குன்னு காட்டினா ,அப்பா தம்ஸ் அப் போட்டுருக்கீங்க" என கூற , அவரோ அம்மாட்ட போனை கொடு எனக்கூறி, "அவன் என்ன சொல்றான்" எனக் கேட்க " நான் அனுப்பின போட்டோ-வை பார்த்தா தெரிஞ்சு இருக்குமே , எனக்கு இப்படி ஒரு புருஷன் கிடைக்க போன ஜென்மத்துல ரொம்ப புண்ணியம் செஞ்சுருக்கணும் "என கிண்டலுடன் கூறவே , சரி நான் பார்க்கறேன் , நீ பாலிமர் நியூஸ்-ல சவூதி பத்தி ஏதோ சொன்னார்களாம், கேட்டு டீடெயில்ஸ் அனுப்பு, நான் ட்ராவெலிங்-ல இருக்கேன் " என போன் வைத்தார்..

இன்னுமா பார்த்திருக்க மாட்டார் ,அரை மணி நேரமாகியும் கால் வரவில்லை என்ற ஏக்கம் என்னை படுத்த, திரும்பவும் நானே அந்த நியூஸ் விவரத்தை அவருக்கு தெரிவிக்க போன் செய்த போது ," உன் விரல்ல ஏதோ அடி பட்டிருக்குன்னு சொன்னான், அதுல பார்த்த தெரியலியே "என குழப்பத்துடன் கேட்க, தானாக அவருக்கு புரிய போவதில்லை என புரிந்து கொண்டு நானே , நேற்று நடந்த சம்பவத்தை விளக்கினேன்... "ஐயோ, கை இறங்கிடுச்சா" என பதட்டப்பட்டவரிடம் , திரும்ப சவூதி பற்றிய செய்தியை VIDEO-வாக அனுப்புகிறேன் எனக் கூறி போனை வைத்தேன்..

இருந்தாலும் , கணவராகிய அவரே பதறி ,"அச்சோ , இப்படி ஆச்சே, வலி-ல துடிச்சுருப்பியே -ன்னு வருத்தப்பட்டாதானே மனைவியான எனக்கு மனசு ஆறும் .. சோ, திரும்ப அவரின் வருத்தம் தோய்ந்த அழைப்புக்கு காத்திருந்தேன் , காத்திருந்தேன், காத்திருந்தேன்...

2 மணி நேரங்கள் கடந்துதான் மிச்சம்.. "சே, நமக்கு அப்போ தோணின கவிதைதான் மிச்சம் போல " அந்த கவிதையை மெருகேற்ற வழி பார்க்கணும்" என நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் அவரின் அழைப்பு.... எடுத்ததும், " சாரிப்பா, நான் சரியா கவனிக்கல, அந்த கட்டுக்கு கீழ ஷால் போட்டு இருந்ததால ஒரு டிரஸ் போலவேதான் தோணுச்சு, அதான் நான் கவனிக்கல, சாரி, உடனே போன் பண்ணலாம்னா , கூட ஆட்கள் இருந்தாங்க, இப்பதான் ஏர்போர்ட்க்கு வந்தேன்.. கொஞ்சம் பிரீ-ஆனதும் உடனே உன்னை கூப்பிட்டேன் " என சொல்ல என் வருத்தம் எங்கோ போய் விட்டிருந்தது ...

ஆனால் கூடவே ஒரு வேறொரு வருத்தம் சேர்ந்து கொண்டது " என் கவிதை போச்சே "

- 22-4-2018

தனிமை விரும்பும் மனம்

பக்கத்து பிளாட்டில் யாரோ அழைப்பு மணியை தட்டுகிறார்கள் ..
அழைப்பு மணியின் சத்தத்துக்கு கதவு திறக்கப்படாமல் இருக்க மறுபடியம் மறுபடியும் அழுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.. வந்திருப்பவர் அந்த பிளாட்டில் வசிப்போருக்கு நெருங்கியவர் என அடிக்கொருமுறை குறைந்த இடைவெளியில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் அழைப்பு மணி உணர்த்தியது...

வெளியில் சென்று விசாரித்து வருமளவுக்கு பழக்கமும் இல்லை, தைரியமும் இல்லை .. எங்கள் வீட்டிலேயே குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு தவிர்த்த அழைப்பு மணி அழைப்பின்போது கதவைத் திறக்கவே தயக்கம். டோர் லென்ஸின் வழி பார்வையை விட்டு அறியாத நபர்களாக இருந்தால் பெரும்பாலும் அமைதியாக நகர்ந்து விடுவதே வாடிக்கையாகி இருக்கிறது.. இதில் அடுத்த பிளாட் அழைப்புக்கு எப்படி கதவை திறப்பது..

தட்டப்பட்ட அழைப்பு மணி ஓசைகளுக்கு பதில் கிடைக்காத ஏமாற்றத்துடன் அவர் லிஃப்டினுள் நுழைவதையும் தானியங்கி அறிவின் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன்..

பக்கத்து வீட்டுக்கு ஆள் இல்லாத போது வரும் தபால்காரர் , காஸ் டெலிவரி செய்பவர் , எங்களுக்கு அறிமுகம் இல்லாத அவர்களின் சொந்தங்கள் என எல்லோரையும் விசாரித்து, அவர்களுக்கு தகுந்த தகவல் கூறி அனுப்பி, குறிப்பிட்ட அண்டை வீட்டு நபர்கள் வீட்டுக்கு வந்ததும் தகவல் தெரிவித்த நாட்கள்தான் நினைவுக்கு வந்து போகின்றன..

அபார்ட்மெண்ட் வாழ்க்கையில், அதுவும் வேறு வேறு பாஷைகளாகக் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள் அருகருகே வசிக்கும்போது அண்டை வீட்டுக்காரருடன் சுமூக உறவுக்கு வழிவகை இல்லாமல், பார்த்தால் நலம் விசாரிக்குமளவுக்கோ அல்லது புன்னகையை பரிமாறி விட்டோ செல்லுமளவுக்குத்தான் அபார்ட்மெண்ட் அண்டை வீட்டு உறவு நிலை இருக்கிறது.. யாருமே (நான் உட்பட) அண்டை வீட்டினருடன் சுமூக உறவுடன் பழக்கம் கொள்ள இப்போதெல்லாம் விருப்புவதில்லையோ எனது தோன்றுகிறது.. பாதுகாப்பு என்ற உண்மை இல்லாத வார்த்தையையும் துணைக்கு அழைக்க முடியாது..

இதுவே அவர்கள் பழகியவர்களாக இருந்தால் அந்த வீட்டுக்குரியவர் வந்ததும் யாரோ வந்து விட்டு போனார்கள் என சொல்லலாம்.. ஆனால் அவர்களே நமக்கு யாரோவாகிப் போன இந்த காலத்தில் கண்டும் காணாமல் நகர சொல்கிறது சூழ்நிலை..

ஆம், உண்மைதான்,உலகம் முழுவதும் ஒரு நொடிக்குள் நட்பை தேடி, அவர்களை அறிந்து நட்பை பேண முடிகிறது .. ஆனால் பக்கத்து வீட்டிலுள்ளவர்கள் பெயர் , சில நேரங்களில் யார் வசிக்கிறார்கள் என்று கூட தெரிந்து கொள்ள விரும்புவதில்லை..

தனிமை விரும்பும் மனம், சில மனித மனங்களை பற்றிய பயம் என தோதாக கூற காரணங்கள் பல இருப்பினும் , ஏதோ ஒன்றை இழந்தது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.. ஆனாலும் ஒரு விந்தை அதை மீட்டுக் கொள்ள மனமும் விரும்புவதில்லை..

- ஷார்ஜா 

  31-5-2017

பயணத்துளி - 2

போக்குவரத்து பயணங்களில் அறிமுகமாகும் சிலர் , அந்த பயணம் முடிவடையும் நேரத்தில் நம்மை விட்டு , நம் நினைவை விட்டு மறைந்திருப்பர்.. ஒரு சிலரின் நினைவுகளோ அல்லது அரிதாக அவர்களோ நம் வாழ்க்கை பயணம் வரையும் கூடவே வர செய்யும்படி அவர்களின் மேல் ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டு விடும்..

திருவனந்தபுரத்திலிருந்து ஷார்ஜாவுக்கு வந்த பயணம் அது ... பெண்ணுக்கும் இரண்டு வயது கடந்துவிட்டதால் விமானத்தில் தனி இருக்கை... அதனால் ஒரு பக்கம் இருந்த மூன்று இருக்கைகளில் நானும் பிள்ளைகளும் அமர்ந்து கொள்ள எங்களுக்கு பக்கவாட்டில் இருந்த வரிசையில் கடைசி இருக்கையில் அவர் அமர்ந்து கொண்டார்.. பொதுவாக ஆண்களுக்கு ஒரு வித அசவுகரியங்களிலிருந்து ஒரு தப்புவிப்புத்தனம் எப்போதுமே இருக்கும்..

எப்போதுமே பெரும்பாலான கணவர்கள் ,மனைவி உடன் இருக்கும்போது , இது போலான சந்தர்ப்பங்களில் பிள்ளைகளை தன்பக்கம் உட்காரவைத்துக் கொண்டு, அவர்களின் சில தொந்தரவுகளை சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் கொஞ்சம் ஓரமாகவோ, வாய்ப்பு அமைந்தால் தனியாக ஒதுங்கி கொள்வர்.. அப்படிதான் அவரும்.. பிள்ளைகளை என் பொறுப்பில் விட்டு விட்டு தனியாக ஒரு சீட்டில் ஒதுங்கிக்கொண்ட நேரத்தில் கூட இந்த எண்ணம் எனக்குத் தோன்றவில்லை.. சில மணித்துளிகளில் இருவரும் ஜன்னலோர சீட்டுக்கு அடி போட ஆரம்பித்ததும் லேசான கடுப்புடன் இந்த எண்ணமும் தலை காட்ட ஆரம்பித்தது..

ஜன்னலோர பயணம் என்பதும் பலரை போல எனக்கும் அலாதி விருப்பமானது.. ஆனால் பிள்ளைகள் வந்த பிறகு அவர்களின் தேவைக்கு முக்கியத்துவமும், முதன்மைத்துவமும் கொடுக்க ஆரம்பிக்கும் மனம் வந்து விடுவதால் நம் பல ஆசைகளை ஒருவித விருப்ப/விருப்பமற்ற மனத்தோடு பின்னுக்குத் தள்ளிவிடுகிறோம்.. அதற்கேற்ற வகையில் அந்த இருக்கைகளின் கடைசி இருக்கையில் நான் அமர்ந்திருந்தேன்..

சிறிது நேரத்திலேயே சில சமாளிப்புகள் மூலம் பெண்ணை நடுவில் (அவளின் விட்டுக்கொடுத்து விடும் (சில சமயம் மட்டும்)குணத்தால் ) உட்காரவைத்து அவர்களின் இடப்பிரச்சனையை தீர்த்து வைத்து விட்டேன்.. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு பின்பக்கம் பெற்றோருடன் உட்கார்ந்திருந்த 3 வயது போல இருக்கும் சிறுமி அவளின் செல்ல சேட்டைகளை சீட்டின் இடைவெளியில் கையை விட்டு தட்டி விடுவதில் இருந்து ஆரம்பித்தாள்..

அவற்றை என் பிள்ளைகளும் கொஞ்சம் வெட்கம் கலந்தவாறே பின்பக்கம் திரும்பியும் , என்னையும் மாறி மாறி பார்த்து புன்னகைத்து ஏற்றுக்கொண்டனர்..பின் எங்களின் இருக்கைக்கு மேல் தலை வைக்கும் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த துணியை இழுக்க ஆரம்பித்து என்னுடையதையும், பின் பெண்ணுடையதையும் கீழே தள்ளி விட்டு சத்தமாக சிரித்தாள்.. அவளின் இந்த சேட்டைகளை ஆரம்பத்தில் ரசித்துக் கொண்டிருந்த மகனுக்கு அவள் அவனின் தலைக்கு பின் இருந்த துணியையும் எடுக்க முற்படுகையில் ஒரு வித வெறுப்புடன் கைகளாலும் , தலையை பின் பக்கம் நன்றாக இறுக்கி சாய்ந்து கொண்டும் அவளை எடுக்க விடாமல் இருக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தான்..ஆனால் இறுதியில் அந்த சிறு பெண்தான் ஜெயித்தாள்...

அந்த பெண்ணின் பெற்றோரும் அடிக்கடி அந்த பெண்ணை அதட்டியும் அந்த பெண் கேட்பதாக இல்லை.. பின் சிறிது நேரத்தில் அந்த குழந்தை முன்புறம் எங்கள் இருக்கைக்கு வர விரும்பி அழுதவாறே எங்கள் சீட்டுக்கு இடையில் வந்து விட்டாள். எங்களுக்கு தொந்தரவு எனக்கருதி அவளின் பெற்றோர் கூப்பிட்டு பார்த்தும் , மிரட்டி பார்த்தும் அங்கு செல்லவில்லை.. இங்கும் சிறு குழந்தைகள் இருப்பதால் அவள் இங்கிருக்க விரும்புகிறாள் என்பதை அறிந்து நானும் என் கணவரும் அவள் அப்பாவிடம்"கொஞ்ச நேரம் இங்கு இருக்கட்டும்" எனக் கூறியதும் அவர் சிரித்தவாறு ஆமோதித்து ,அவரின் இருக்கைக்கு சென்று அமர்ந்து கொண்டார்..

அவள் எங்களுக்கு முன்புறம் வந்ததும் என் பிள்ளைகளும் ஒருவித வெட்கத்தோடு சந்தோசப்பட்டனர்.. அவளுக்கும் இருக்கையில் சிறு இடத்தை ஒதுக்கிக் கொடுத்து உட்கார வைத்தேன்.. ஆனால் அவளோ என் மடியில் உட்கார விரும்பினாள்.. இதை பார்த்ததும் நிகிதாவுக்குள் கொஞ்சம் உரிமை போர் மூள ஆரம்பித்து அவள் முகம் வேறு கருக்க ஆரம்பித்தது.. "கொஞ்ச நேரம் இவங்க என் மடில இருக்கட்டும்" என்றதும் நிகிதா ஒருவாறு தலையை மட்டும் அசைத்தாள்.. பின்னர் அந்த பெண்ணை என் மடியில் உட்கார வைத்துக் கொண்டேன்..

அந்த குழந்தை மலையாளீ என்பதால் மலையாளத்தில் பேசி சிரித்தவாறே பிள்ளைகளை சீண்டியும், முன்புறம் அமர்ந்திருந்த மூன்று இளைஞர்களின் இருக்கைகளுக்கு இடையே கையை விட்டும், அவர்களின் தலைகளை வருடியும் தன் சேட்டையைத் தொடர்ந்தாள்.. அவர்களும் சிரித்தவாறே பின்புறம் திரும்பி திரும்பி அவளிடம் விளையாட ஆரம்பித்தனர்.. என் பிள்ளைகளும் அதை சிரித்தவாறே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்..

அதிலும் அவளுக்கு அலுப்பு தட்டி விடவே என் பிள்ளைகளின் கையை பிடித்து இழுப்பதாக சேட்டையத் தொடர்ந்தாள்.. இடையில் என் பிள்ளைகள் என்னை அம்மாவென கூப்பிடுவதை பார்த்ததும் அவளும் என்னை அம்மாவென கூப்பிட்டு ஏதோ மலையாளத்தில் (மலையாளம் ஓரளவுக்குத்தான் எனக்குப் புரியும்) என்னிடம் இடையிடையே பேசியவாறே இருந்தாள்...

அவள் "அம்மா" என என்னைக் கூப்பிட்ட முதல் நொடியிலிருந்து "அம்மா" என அவள் கூப்பிடும்போதெல்லாம் மனதுக்குள் ஒருவித சொல்ல இயலாத நெகிழ்ச்சி.. நம் பிள்ளைகள் முதன்முதலாக அம்மா என்று செல்லும்போதுதான் அந்த நெகிழ்ச்சி கிடைக்கும்.. ஆனால் மற்றவர்களின் குழந்தைகள் நம்மை அம்மா என கூப்பிடும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதுவித நெகிழ்ச்சி கிடைப்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தேன்.. ஆனந்தத்தில் லேசாக கண்ணீர் கூட எட்டிப் பார்த்தது.. என் கணவரை பார்க்கவும் அவரும் என்னைப் பார்த்து சிரித்தார்.. (அந்த நேரத்தில் அந்தக்குழந்தையுடைய அம்மாவுக்கு என்ன மனநிலை இருந்திருக்கும் என்று இப்போது யோசித்துப்பார்க்கையில்தான் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது..)

அந்த பெண் ,என் பிள்ளைகளின் கையை பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்ததால் , என் பிள்ளைகள் சிரித்தவாறே அதிலிருந்து தப்பிக்க இருக்கையின் மீது எழுந்து நின்றார்கள் .. அப்போது திடீரென நிகிதாவின் சட்டையில் தைக்கப்பட்டு இருந்த ரிப்பன் பூவின் மீது ஈர்க்கப்பட்டோ என்னவோ , அக்குழந்தை அதை இழுக்க, அந்த இழுப்பில் அது பிய்ந்து தொங்கவும் நிகிதா ஓவென அழ ஆரம்பித்து விட்டாள்..

தங்கை அழ ஆரம்பித்ததும் ரோகித்தின் அண்ணன் மனம் விழித்துக் கொண்டது.. "இது பேட் கேர்ள் , இந்த பேட் கேர்ள் -ஐ அவங்க அம்மாகிட்ட விடுங்க" என கோபத்தில் கத்த ஆரம்பித்தான்.. நிகிதா அழுததும் அவளின் அப்பா அவளை தன்னிடம் கூப்பிடவே அங்கு சென்று விம்மியவாறே கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்..

அந்த பெண்ணின் அப்பா திரும்ப எங்கள் சீட்டுக்கு வந்து அப்பெண்ணை இழுக்க முயற்சிக்க வரமாட்டேன் என அம்மா, அம்மா என்றவாறே அவள் என் மீது சாய்ந்து கொண்டு அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் ..

"ஒண்ணுமில்ல, கொஞ்ச நேரம் இருக்கட்டும்" என நானும் என் கணவரும் அவள் அப்பாவிடம் கூறியதும் அவர் திரும்ப தன் இருக்கையில் அரை மனதோடு போய் உட்கார்ந்து கொண்டார்.. இங்கு என் மகனோ "அவங்க அப்பாகிட்ட அவளை விடும்மா , இது பேட் கேர்ள்" எனக் கத்திக் கொண்டிருந்தான்..

"அப்படி சொல்லக்கூடாது தங்கம் , சின்ன பொண்ணுதானே , அதான் தெரியாம இழுத்துட்டா" என நான் அவனை சமாதானப்படுத்த முயலும்போது, "சின்ன பொண்ணா, நிகிதாவோட சட்டையை கிழிச்சு அவளை அழ வச்சுருக்கா , நிகிதாவை பாருங்க, எப்படி அழறான்னு , நீங்க இந்த கேர்ள்-ஐ வச்சுட்டு இருக்கீங்க, அங்க விடுங்க" என தன் கத்தலைத் தொடர்ந்தான்.. அந்தக் குழந்தையோ எதுவும் சொல்லாமல் என் மீது சாய்ந்து கொண்டிருந்தது.. மகனிடம் என் சமாளிப்புகள் வேலை செய்யாததை பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் கணவர், அவனை அதட்டியதும் பேசாமல் முகத்தை தூக்கி வைக்கிக் கொண்டு அமர்ந்து விட்டான்..

அந்தக் குழந்தையோ அம்மா, அம்மா என்று கூறிக்கொண்டிருந்தவாறே என் மீது சாய்ந்து இருந்தாள்.. ஏசி-யும் போடப்பட்டிருந்ததால் அந்தக் குழந்தைக்கும் சேர்த்து சால்வை போர்த்தியவாறே சிறிது நேரம் வைத்திருந்தேன்.. அந்த குழந்தை கை, கால் , கழுத்து என எல்லாவற்றிலும் தங்கத்தை அணிந்திருந்ததால் சிறு பதட்டம் வேறு எனக்கு.. ஏதேனும் களைந்து விட்டால் நம்மை தப்பாக நினைப்பார்களென்ற பயம் மற்றும் அவர்களுக்கும் பிள்ளையை நகைகளுடன் அங்கு கொடுத்திருக்கிறோம் என்ற தவிப்பு வேறு இருக்குமோ என்ற எண்ணம் என எல்லாம் இருந்தாலும் அந்த குழந்தை என் கழுத்தை சுற்றி பிடித்திருந்த இறுக்கமான பிடிப்பு , அவளுக்கு வசதியாக அவளை சேர்த்து போர்த்தியிருக்க வேண்டும் என அதை செய்ய வைத்தது..

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரம் கடந்து , எனக்கு சிரமம் இருக்கும் எனக்கருதியோ என்னவோ , அவளை அவள் அம்மா "இங்கு வந்துட்டு போவேன்" என எதையோ காண்பித்துக் கூப்பிட , திரும்ப இங்க விடணும் என சொல்லியவாறே சென்றவளை, பின் அவர்கள் பிடித்து வைத்ததும் அழ ஆரம்பித்து விட்டாள். அழுவதை பொறுக்க மாட்டாமல் திரும்ப கூப்பிட மனம் ஏங்கியும் அவள் அணிந்திருந்த தங்க நகைகள் வேறு மனதை அடக்கவே ஒருவித பதட்ட மனதோடவே அவள் அழுகை முடியும் வரை இருந்தேன்.. பின் அப்படியே தூங்கி விட்டாள் போல..

காலையில் ஷார்ஜாவில் Flight இறங்கியதும் , என் Bag-ல் வாட்டர் பாட்டில் வைக்க பின்புறம் திரும்பியபோது அச்சிறு பெண்ணின் பெற்றோர் என்னை பார்த்துக்கொண்டிருந்ததையும், அக்குழந்தை அவர்கள் அவர்கள் மடியில் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருந்ததையும் உணர முடிந்தது.. ஆனால் நான் நேரடியாக அவர்களை பார்க்கவில்லை.. ஏனென்று தெரியவில்லை.. ஆனால் மனது அக்குழந்தையை சுற்றியபடியே இருந்தது.. கொஞ்சம் கூட்டம் குறைந்ததும் எழுந்திருக்கலாம் எனக் கருதி உட்கார்ந்திருந்தனர்..

பின் ஏர்போர்ட்-க்குள் நுழைந்ததும் அவர்களையும், அந்த சிறு பெண்ணின் முகத்தையும் பார்த்திருக்கலாம் என மனது அடிக்கத் தொடங்கவே திரும்பி பார்த்தேன்.. உறங்கிக்கொண்டிருந்த பிள்ளையை தோளில் சாய்த்தவாறு அந்த கணவர் தன் மனைவியோடு வந்து கொண்டிருந்தார்..ஆனால் செக்கிங் எல்லாம் இருந்ததால் திரும்ப அவர்களை அந்த இடத்தில் என்னால் காண முடியவில்லை..

அக்குழந்தையின் முகத்தை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அவர்களின் பெற்றோரிடம் ஒரு புன்னகையாவது சிந்தி விட்டு வந்திருக்கலாம் எனத் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது, இன்னும் இருக்கிறது.. ஆனாலும் அக்குழந்தையின் முகம் இன்னும் என் மனதில் இருந்து முழுமையாக மறையவில்லை..

இப்போதும் சில நேரங்களில் மகன் "அன்னைக்கு நிகிதா டிரஸ்-ஐ கிழிச்ச கேர்ள்-ஐ மடில வச்சு இருந்தீங்க ,ஆனா அழுதுட்டு இருந்த நிகிதாவையும், என்னையும் மடில உட்கார விடல, அது பேட் கேர்ள் , ஆனா அந்த கேர்ள்-ஐ மட்டும்தான் உங்களுக்கு பிடிக்கும்" என குத்திக் காட்டுவான்..

சிரித்தவாறே சொல்வேன் "அந்த கேர்ள்-ஐயும் பிடிக்கும்" என....

-ஷார்ஜா 

  17-5-2017

புரியாத வரைமுறை

குழந்தைகளை ஒரு வரைமுறைக்குள் கட்டுப்படுத்துவது என்பது எளிதல்ல.. ஒன்று, அந்த வரைமுறை அவர்களுக்கு புரிந்திருக்க வேண்டும் அல்லது அதற்குள் கட்டுப்பட அவர்கள் மனம் சம்மதிக்க வேண்டும்..
மகன் பள்ளியில் , ஆரோக்கிய/ஆரோக்கியமற்ற உணவுகள் தலைப்பில் நடந்த மாறுவேடப்போட்டிக்கு வாழைப்பழம் வேடம் எடுக்க (பல கடைகளில் தேடி அலைந்து கடைசியாக அந்த உடைதான் கிடைத்தது) தீர்மானித்து , அதற்கு சிறிய ஆங்கில குறிப்பை கொடுத்து பயிற்சி செய்ய வைத்து , அதற்கு நன்றாக உடல் மொழி , வார்த்தைகளை ஏற்ற இறக்கத்தோடு சொல்லும் பாணி என அனைத்தையும் கற்றுக் கொடுத்தேன்..
ஆரம்பத்தில் வாக்கியங்களை சொல்லுவதில் மட்டும் கவனம் கொடுத்தவனிடம் .,டிவி-விளம்பரங்களில் வரும் குழந்தைகள் வெறும் வார்த்தைகளில் மட்டும் கவனம் செலுத்தி ஒரே போல் முகத்தை வைத்து பேசினால் நன்றாகவா இருக்கும் என சொல்லிக் காண்பித்து புரிய வைத்தேன்.
சிறிது நேரத்தில் புரிந்து கொண்டவன், நானே அசந்து போகும்படி அதை செய்து காண்பித்தான்.. அந்த உடையை போட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என ஆசைப்பட்டவன் விருப்பத்தின் பேரில் அதை போட்டும் அவன் சொல்லியதை ஆசையாக படம் பிடித்தும் வைத்தேன்.. பின் அவன் அப்பாவிடமும் , வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளிகளிடமும் என தானே முன்வந்து எல்லாவற்றையும் அழகாக செய்து காண்பித்தான்..
கடந்த வருடம் விளையாட்டு போட்டிகளில் அவன் வாங்கிய பரிசுகளை அவனிடத்தில் காண்பித்து " இன்னைக்கு ஸ்கூல் -ல சரியா செஞ்சேன்னா இன்னும் ஒரு மெடல் இதுல சேரும்" என வீட்டில் இருந்து கிளம்பும்போதே அவனிடம் சொல்லி இருந்தேன்..
மாறுவேடப்போட்டி நடக்கும் நாளில் அவனையும் அழைத்துக்கொண்டு குடும்பத்துடன் பள்ளிக்கு சென்றோம்.. காரில் போய்க் கொண்டிருக்கும்போதும் அட்டகாசமாக செய்து காண்பித்தான்..
போட்டிகள் ஆரம்பித்ததும் சில குழந்தைகள் அதிக குறிப்புகளைக் கூட அழகாகவும், சில குழந்தைகள் பாதியில் மறந்து புறப்பட்ட அழுகையுடனேயும் கீழிறங்கி வந்தனர்.. ஆனால் எல்லா குழந்தைகளும் சொல்ல வந்தவற்றை எக்ஸ்பெஷனோ, ஆக்ஷனோ இல்லாமல்தான் செய்தனர்.. ஆனால் இவன் ஒவ்வொரு வார்த்தைகளையும் அந்த வார்த்தைகளுக்கேற்றவாறு கை அசைத்தும் , தலை அசைத்தும் சிரித்தவாறும் சொல்லி பழகி இருந்ததால் கொஞ்சம் நபிக்கையும் எதிர்பார்ப்பும் கூடி இருந்தன..
பயப்பட்டு , வார்த்தைகளை விட்டு விடுவானோ என நான் நினைத்ததை , வரிசையில் நின்றிருந்தவாறு என்னை பார்த்து சிரித்து கட்டை விரலை உயர்த்திக்காட்டி உடனே போக்க வைத்திருந்தான்.. அவன் வரிசையில் நின்று கொண்டிருக்கும்போதே அவன் ஆசிரியை அவனிடம் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருப்பதையும் பார்த்தோம்..
அவன் மைக் முன்பு வருவதற்கு முன்பே படபடப்புடன் மொபைலில் வீடியோ ஆன் செய்து காத்திருந்தேன்.. மைக்-ன் முன் அவன் வந்து பேச ஆரம்பித்ததும் தூக்கி வாரிப்போட்டது போல் ஆனது.. இரு கைகளையும் முன்புறம் கட்டி விட்டது போல் கீழ் நோக்கி தொங்க விட்டுக்கொண்டு மனப்பாடம் செய்ததை ஒப்புவிப்பவன் போல் கூட்டத்தை பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தான்..
இப்படி பேசிட்டு இருக்கானே என்ற அதிர்ச்சியில் , அடுத்த வாக்கியத்துக்கு சொல்லிக்கொடுத்தது போல் செய்வான் என்ற எதிர்பார்ப்பும் பொய்த்துப்போக பேசி முடிக்கும் முன்பாக மொபைலை கீழிறக்கி, திரும்பி என் கணவரை பார்த்தேன்.. அவர் வீடியோ எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.. என்னை சமாதானப்படுத்திடும் நோக்கில் தலையை அசைத்தார்..
பேசி முடித்ததும் என்னை பார்த்து சிரித்தவாறு வந்தவனிடம் முகம் கொடுக்காமல் திரும்பிக்கொண்டேன்.. பின்பு அருகில் வந்து அமர்ந்தவனிடம் "வீட்டில எப்படி பேசின , இங்க எப்படி பேசின" என கோபிக்க , உடனே "போம்மா" எனக் கோபமாக எழுந்து பின் வரிசையில் இருந்த அவன் அப்பாவுடன் போய் அமர்ந்து கொண்டான்..
எனக்கோ மனதே ஆறவில்லை .. "ஒருவேளை அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த அவன் ஆசிரியை பேசினால் மட்டும் போதுமென சொல்லி இருப்பாரோ" என்ற சந்தேகத்துடன் பதில் சொல்லாமல் போன அவனின் துடுக்கும் கோபத்தை அதிகப்படுத்தியது..
"சின்ன பையன்தானே , அவனுக்கு என்ன தெரியும், இருந்தும் நீ பண்றதெல்லாம் ஓவர் " என கடிந்து கொண்டவரிடம் , அவன் வீட்ல சரியா பண்ணலேன்னா கூட எனக்கு இவ்வளவு வருத்தம் இருந்து இருக்காது, வீட்ல அவ்வளவு நல்லா பண்ணிட்டு , ஸ்கூல்-ல போய் இப்படி சொதப்பிட்டானே, எதுவும் மறக்காம சொன்னான் , அதை அழகா நான் சொல்லிக்கொடுத்தது போல சொல்லி இருந்தா, பிரைஸ் கிடைக்காட்டிக் கூட மனசுக்கு ஒரு திருப்தி கிடைச்சு இருக்குமே " என ஆதங்கத்தில் புலம்பித்தீர்த்து விட்டேன்..
பின் அவனிடம் "ஏன் நீ வீட்ல பேசினது போல அங்க பேசல" எனக் கேட்க என் பிரெண்ட்ஸ் யாருமே எக்ஸ்பெஷனோ, ஆக்ஷனோ செய்யல , அதனால்தான் நானும் செய்யல " என்று கூலாக சொல்லி விட்டு வேறு செயலுக்கு கடந்து போனான்..
போட்டி என்ற ஒன்று அவனுக்கு புரியவே இல்லை என புரிந்தது.. குழந்தைகளுக்கு புரியாத ஒன்றுக்குள் இழுத்து விட்டு அவர்களை செம்மை படுத்துவதும் இயலாத ஒன்று என்று புரிந்தது....

நத்தைக்கூடு

ஒரு வாரம் முன்பு சென்னை 28 -II பார்த்துவிட்டு வந்தோம்.. எப்போதும் போல "படம் பிடிச்சுருக்காப்பா" என்ற கேள்விக்கு கணவரிடம் இருந்து "ரொம்ப பிடிச்சு இருக்கு" என பதில் வந்தது..

பின் வீட்டுக்கு வந்தும் கூட அந்த சினிமாவை பற்றி யோசித்ததாலோ என்னவோ "எனக்கு அந்த படம் ரொம்ப பிடிச்சு இருக்கு , கல்யாணம் ஆகி உங்ககிட்ட நாங்க படற கஷ்டத்தை நேர்ல பார்க்கற மாதிரி இருக்குதில்லயா , அது கூட காரணமா இருக்கலாம் " என அவர் சொல்லி முடித்ததும் , "எப்போது ஊருக்கு போனாலும் வீட்டில் இருக்கும் நேரத்தை விட நண்பர்களிடம் உட்கார்ந்து கதை அடித்து நேரம் செலவிடுவதற்கு அவர் செல்லும்போது , மறுப்பு கூறாது வழி அனுப்பி, வழி மேல் விழி வைத்தும் , இங்கும் கூட "நண்பர்களுடன் டின்னர், ஒரு சின்ன பார்ட்டி , சோ நான் போய்ட்டு வர லேட் ஆகும் , சாவி நான் கொண்டு போறேன் , நீ தூங்கு" என சொல்லும்போதெல்லாம் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் இரவு 2 , 3 மணி வரை வராத உறக்கத்தை மற்றவர்களின் முகநூல் எழுத்துக்களை வாசித்தவாறே வராமலே செய்து , அவர் கதவு திறந்ததும் "என்னப்பா, இவ்வளவு லேட்டா" என பதில் தேவையில்லாத கேள்வியை வெறுமனே எழுப்பி தூங்க போகும் மனைவிக்கு நேர்ந்த துர்ப்பெயரை நினைத்து கொஞ்சம் கலங்கித்தான் போனேன்...

பொதுவாகவே ஆண்களுக்குத்தான் நட்பை உருவாக்கிக் கொள்வதிலும் , பேணிக்காப்பதிலும் எந்த நடைமுறை சிக்கல்களும் அதிகம் இருப்பதில்லை.. ஆரம்ப கால பல பள்ளி நட்புகள் கூட இறுதி காலம் வரை பயணிக்கும் அளவுக்கு வரம் வாய்த்தவர்கள்.. இன்னொன்று நண்பர்களுக்குள் பிரச்சனைகள் வந்தாலும் அவற்றை பிரச்சனையாகப் பார்க்காத உள்ளம் ஆண்களுக்கு மட்டுமே வாய்த்திருக்கிறதோ என தோன்றும்படி பல நட்புகளை அவர்களுக்குள் பார்த்திருக்கிறேன்..

ஆனால் பெண்கள் விஷயத்தில், முதல் விஷயமாக அவர்கள் மனம் ஒத்த பெண் நட்புகள் வாய்ப்பது அபூர்வம்.. அப்படியே வாய்த்தலும் அந்த நட்பு சூழ்நிலை பிரச்சனைகளுக்கு முன்பாகவே மனம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சனைகளால் முடிவும் பெறாமல் இருப்பது அபூர்வம்..
அப்படியும் நீடிக்கும் பெண்களின் நட்பு என்பது காலத்திற்கு ஏற்ப சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்ப மாறக்கூடியது.. பள்ளி, கல்லூரி, சுற்றுப்புறம் என்று பழகிய நட்புகளுக்கெல்லாம் திருமணம் என்ற ஒன்று இடைஞ்சலாகி வழி அனுப்பி வைத்திருக்கும்.. பின் எந்த ஊரில் எல்லாம் வசிக்கிறார்களோ அந்த பகுதிகளில் தோன்றிய நட்புறவு அடுத்த ஊர்களுக்கு போகும்போது கொஞ்சம் நிறம் மங்கிப் போயிருக்கும்.. ஆண்களுக்கும் இது ஒத்து போகும் என்றாலும் , அதை சந்திப்பு என்ற நிகழ்வின் மூலம் பேணிக்காப்பதில் அவர்களுக்கு எல்லா உரிமையும் இந்த சமூகத்தாலும் குடும்பத்தாலும் அளிக்கப்படுகிறது..

ஆனால் பெண்களுக்கு அப்படி அல்ல , ஒரு நத்தை தன் கூட்டை சுமந்து திரிவதை போல , அவளும் தன் குடும்ப நினைவுகள், பிள்ளைகள் என சுமந்து கொண்டேதான் செல்ல வேண்டும்.. பிள்ளைகள் வளர்ந்தவர்களென்றால் கொஞ்சம் சாத்தியப்படும் என்றாலும் தோழியை பார்க்க செல்கிறோம் என்றால் , குடும்பம்,குழந்தைன்னு வந்தாச்சு , இனியும் என்ன பிரெண்ட்ஸ் , அவ உன்னை பார்க்க வர்றாளா, இல்லையே , எல்லோரும் அவங்கவங்க வாழ்க்கையை பார்க்கறாங்க" என்பது போல வார்த்தைகள் வந்து தடுத்து வைக்கும்.. எதிர்தரப்பிலும் இதே போல் நிலைமை வேறுவிதமாக இருக்கும்..
நண்பர்கள் என்றில்லாமல் சில உறவினர்களை சந்திப்பதிலும் பெண்களுக்கு இதே நிலைதான்.. இதற்கு எல்லாம் வடிகால் , உறவுகள் மற்றும் நண்பர்கள் வீட்டு சுப நிகழ்ச்சிகள்தான்.. அதனால்தான் பெண்கள் அதில் கலந்து கொள்ள அவ்வளவு ஆர்வம் காட்டுவார்கள்..

ஆனாலும் அதில் எவ்வளவு பேரால் கலந்து கொள்ள முடிகிறது..
உள்ளூர் என்றாலே கலந்து கொள்ள தடையாக சில சூழ்நிலைகள் இருக்கும்போது வெளியூர் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம்.. ஆண்களை போல குடும்ப சிந்தனைகளையும், குழந்தைகளையும் வீட்டில் விட்டு விட்டு செல்வது இப்போதுள்ள சூழ்நிலையில் பெரும்பாலான பெண்களுக்கு சாத்தியம் இல்லாத ஒன்று..

இப்படி பெண்களுக்குத்தான் திருமணத்திற்கு பின்பு நட்புகளை பேணுதல் என்பது கடினம்.. அது ஆண்களுக்குத்தான் கடினம் என்பது போல் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருப்பது , பெண்களும் ரசிக்கும்படி எடுக்கப்பட்டிருப்பதால் மட்டுமே எனக்கும் பிடித்திருந்தது...

பெண்களின் நட்புறவை மையப்படுத்தி "சிநேகிதியே" படம் வந்திருந்தாலும் திருமணத்திற்கு முன்பான நட்புதான் அதில் இருந்தது. பெண்களின் நட்புகளை சிறப்பித்து , அதில் இடை நுழையும் பிரச்சனைகளையும் ரசிக்கும்படி காட்சி அமைத்து ஒரு திரைப்படம் வெளிவர வேண்டும் என்ற ஆசையும் என்னுள் எழுகிறது..

அப்படியே பெண்களுக்கு நட்பு பேணிக்காப்பதில் மேற்சொன்ன சிக்கல்களும் விலகும் நாள் வந்தால் இன்னும் மகிழ்ச்சி..
குறிப்பாக திருமணத்துக்கு பின் ஆண்களின் உண்மை நிலை இதுதான் எனக்கூறும் ஆண்கள் பெண்களின் நிலையையும் தங்களின் நிலையோடு ஒப்பிட்டு பார்த்துக்கொள்ளுதல் பெண்களுக்கு உவப்பாக இருக்கும்..

இரு நாட்களுக்கு முன் எங்கள் 5 வயது மகனும் சொன்னான், "எனக்கு சென்னை 28 ரொம்ப பிடிச்சு இருக்கு" என்று.. அப்பாவும் மகனும் இரண்டாவது முறையும் கண் கொட்டாமல் அத்திரைப்படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.. நானும் பெண்ணும் அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்..

அறிவுரை

"பில்டிங் செட்" வைத்து இரண்டு பேரும் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள்.. இடையில் ஏதோ கோபத்தில், நிகிதா அடுக்கி வைத்து இருந்த செட்-ஐ ரோஹித் தட்டி விட்டான்.. உடனே அழ ஆரம்பித்தவளை, "அழாத, அண்ணா "பேட் பாய்" அதான் இப்படி தட்டி விடறான்" என சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன்..
உடனே ரோஹித், "நோ. அவதான் பேட் கேர்ள், யூ ஆர் எ பேட் கேர்ள், யூ ஆர் எ பேட் கேர்ள்" -னு அவளைப்பார்த்து சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்.. அதைக்கேட்டதும் "நான் பேட் கேர்ள்-னு அண்ணா சொல்றான்" என அழ ஆரம்பித்தாள்..
நீதான் ப...ேட் கேர்ள் இல்லையில்ல , பின்ன ஏன் அழற , நீ பேட் கேர்ளா இருந்தாதான் அவன் சொல்றதுக்கு feel பண்ணி வருத்தப்படணும், இல்லாம feel பண்ணி அழுதா, நான் பேட் கேர்ள்தான் -னு நீயே ஒத்துக்கறதா அர்த்தம்"-னு சமாதானம் பண்ணியதும் அழுவதை நிறுத்தி விட்டு, அவன் சொல்லிக்கொண்டு இருந்ததை கவனிக்காதது போல விளையாட ஆரம்பித்தது விட்டாள்..

ஆனால் இது புரிந்தும், இது போலான நான் கடந்து வந்த சந்தர்ப்பங்களில் சமாதானமாகாமல் மன உளைச்சலில் இருந்ததுதான் திடீரென நினைவுக்கு வந்தது..
"அறிவுரை சொல்வது ரொம்பவே சுலபம்"

அதிக சேட்டைகள் செய்வர் என்று தெரிந்தும், வீட்டுக்குள்ளேயே அடைந்து இருக்கிறார்களே என்று , கணவர் வெளிநாடு செல்லும் நாட்களிலெல்லாம் பிள்ளைகளை அக்கம்பக்கம் உள்ள இடங்களுக்கு தனியாக அழைத்து சென்று வருகிறேன்.. கடந்த வாரம் அப்படி கொஞ்சம் தொலைவிலுள்ள பூங்காவிற்கு அழைத்து சென்றிருந்தேன்..

உள்ளே நுழைந்ததும் , அங்கு ஒதுக்குப்புறமாக இருந்த Inflatable Jumping  castles  மற்றும் inflatable  slide  உள்ள பகுதிக்கு சென்று அங்கு விளையாட வேண்டும் எனக்கூறினான்.. ஏற்கனவே ஒருமுறை சென்றபோதும் அங்கு விளையாட வேண்டும் எனக் கேட்டிருந்தான்..  ஒரு மணிநேரம் வரை விளையாடலாம்.. ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே ஆசைக்கு  விளையாடிவிட்டு திரும்ப வந்து விடுவான், அந்த காசுக்கு சாப்பிடவாவது ஏதேனும் வாங்கிக் கொடுக்கலாம் என்று அனுப்பவில்லை..

அன்றும் அதையே நினைத்தவாறு முதலில் அங்கு சென்று விளையாடறேன் என் கெஞ்சிக்கொண்டு நின்றவனைப்பார்த்து "நீ சின்ன பையன், அதனால் உன்னை உள்ள விடமாட்டாங்க"எனக் கூறினேன்..  "அப்போ , என்னை தூக்க சொல்லும்போது நீ பெரிய பையனாகிட்டன்னு ஏன் சொல்ற"எனக் கேட்டான்.. இவனிடம் பேசி சமாளிக்க முடியாது எனத் தெரிந்ததும் , விளையாட விட தீர்மானித்தேன்..

பெண்ணிடம் நீ அவ்வளவு மேல ஏற மாட்ட,விழுந்துருவ, அதனால் அம்மாகிட்ட இரு" என்று சொன்னதும் "எனக்கு  மட்டும் ஆசை இருக்காதா"என நீட்டி முழக்கினாள்..  இருவருக்கும் 30 திர்ஹாம்ஸ்  ஆகும் என பர்சை பிரித்தால் , வரும்போது டாக்ஸி-க்கு 10 திர்ஹாம்ஸ் கொடுத்தது போக  மொத்தமே 30 திர்ஹாம்ஸ் மற்றும் சில  சில்லரைகளும்தான்  இருந்தன..

பொதுவாக பர்சில் வீட்டு செலவுக்கென இருக்கும் பணம் முழுவதையும் வைக்கும் பழக்கத்தை சமீபமாகத்தான் நிறுத்தி இருந்தேன்.. அப்படி அந்த மாத செலவுக்குரிய பணம் முழுவதையும்  பர்சில் வைத்திருந்தால், மாத கடைசிக்கு நாள்கள் இருக்கும் முன்பே பணம் முழுவதும் செலவாகி இருக்கும்.. என் கை அப்படி.. பர்சில் காசு இருந்தால் பார்த்ததெல்லாம் வாங்க தோன்றும்..ஆதலால் குறிப்பிட்டளவு பணத்தை எடுத்து வைத்து அது செலவழிந்ததும்தான் பீரோவில் உள்ள பணத்தை எடுப்பதை சில மாதங்களாக வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்..

இங்கு வரும்போதும் பக்கம்தானே போகிறோம் , இதற்குள் செலவு அடங்கி விடுமென நினைத்திருந்தேன்.. இவன் இதில் விளையாட இன்றும் கேட்பான் என எண்ணவில்லை..

ரோஹித்திடம் நீ போய் விளையாடு,  விளையாடிட்டு கொஞ்ச நேரத்துலையே வரக் கூடாது , நான் நிகிதாவ கூட்டிட்டு அந்த பக்கம் எல்லாம் சுத்திக்காட்டி விளையாட விட்டுட்டு , வர்ற வரைக்கும் விளையாடிட்டு  இருக்கணும், தேடக் கூடாது என எச்சரித்தேன்.. "நிகிதாவையும் அனுப்புங்க" எனக்கூறினான்.. "காசு கொண்டு வரல" என சொல்லி அவனை அனுப்பி விட்டு , தேடுவானோ என்னவோ என்று வெளியில் இருந்த  ஸ்டோன் பெஞ்சில்  அவனைபார்த்தவாறு பெண்ணுடம் அமர்ந்தேன்.. அப்போது ஒரு சிறுவனும் அங்கு விளையாட பணம் வசூலித்துக் கொண்டிருந்த அரபுப் பெண்ணின் இரண்டு வயதிற்கும் உள்ளான பெண் குழந்தையும்  மட்டுமே அதில் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தார்கள் ..

மடியிலிருந்த நிகிதாவோ , "அந்த அக்கா(?) என்னை விட சின்னதா இருக்கு , அந்த அக்கா விளையாடுது" என அந்த பெண் குழந்தையைக் காண்பித்துக் கேட்டாள். காசு கொண்டு வரல தங்கம்" எனக் கூறியதும் "அப்போ நாளைக்கு இங்க வரும்போது என்னை விளையாட விடனும் , ஒகே வா" எனக் கேட்டு என் "ஒகே" வை வாங்கி சமாதானம் அடைந்தாள்.. இப்போதெல்லாம் அவளை சமாளிப்பது ரொம்பவும் சுலபமாக இருக்கிறது.. அவளுக்கு பிடிக்காததை சாப்பிட சொல்லி வற்புறுத்தினால் கூட  , "நாளைக்கு எனக்கு இது கொடுக்கக்கூடாது , ஒகே வா" , என சமாதத்துக்கு பிள்ளையார் சுழி போட்டு விடுகிறாள்..

என்னை பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே slide -ல் ஏறி இறங்கி விளையாடிக்கொண்டு இருந்தான்.. சும்மா உட்கார்ந்து இருப்பதற்கு , பெண்ணை பக்கத்திலுள்ள தளவாடங்களுள் விளையாட விடலாமென அழைத்து சென்றேன்..

வந்ததிலிருந்து இடையிடையே "மெஹந்தி போடறீங்களா" எனக் கேட்டு நின்ற சில  அரபிப்பெண்களை "வேண்டாம்" என்று புன்னைகயோடு கடக்க வேண்டியிருந்தது.. இந்த பூங்காவில் சிறிய உணவு விடுதியும், சில சிறு சிறு கடைகளும் இருந்தாலும் சில பெண்கள் இப்படி துணிகள், வாசனை திரவியம் விற்பது  என கேட்டு வந்து விற்று செல்வர்..அவர்களுக்கான வருவாய் ஈட்டெடுப்பு இது..

 சென்ற 10 நிமிடத்தில் ஏதோ உறுத்த, தேடுவானோ என்று பார்க்க வந்தால் அழுத முகத்தோடு வாயிலில் நின்று கொண்டிருந்தான்.. அங்கு காசு வாங்கிக் கொண்டு இருந்த அரபிப்பெண், "நீங்கள் உள்ளே சென்று அமர்ந்து கொள்ளுங்கள் , அப்போது அழ மாட்டான் "என அரபியில் சொன்னதை , அவர் அங்கிருந்த நாற்காலியை சுட்டிக்காட்டிய செய்கையால் புரிந்து கொண்டேன்..

நிகிதாவும்  நானும் உட்புறம்  போடப்பட்டிருந்த நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்து கொண்டோம்.. ரோஹித்தும் குதூகலத்துடன் விளையாட சென்றான்.. அங்கு அமர்ந்தவாறே பின்புறம் கம்பி வலைக்கு பின்னால்  எதேச்சையாகப் பார்த்தபோது மூன்று வயதை ஒத்த ஒரு சிறுவன் கையிலிருந்த இரு ஜீப் பொம்மைகளை கம்பிகளுக்கு மேல் வைத்து ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.. ஆரஞ்சு சட்டையும் , ப்ளூ three fourth  டிரௌசரும் போட்டிருந்த சிறுவன் தன் முன்பக்க மேல் பற்களை நான்கைந்தை  புழுவுக்கோ,எதுக்கோ கொடுத்திருந்தான்..

நான் பார்ப்பதைப் பார்த்ததும் சிரித்துக்கொண்டு இரு ஜீப் பொம்மைகளையும் ஒன்றோடொன்று மோதுவது போல காண்பித்து சிரித்தான்.. நானும் சிரித்தேன்.. உடனே அந்த slide -ஐ காண்பித்து  ஏதோ மெதுவாக சிரித்தவாறே சொன்னான்.. அதை வைத்து அல்லாமல்  அவன் கண்களில் தெரியும் குழந்தைத்தனமான ஏக்கத்தை உள்வாங்கி . அதில் அவன் விளையாட வேண்டும் எனக்கூறியதைப் புரிந்து கொண்டேன்.. உடனே நெஞ்சில் ஒரு இனம் புரியாத இயலாமையான உணர்வு ஏற்பட்டது.. என்னிடம் போதுமான  பணம் இல்லை என எப்படி புரிய வைப்பது எனத் தெரியவில்லை.. அப்படி என்னால் வாய் திறந்து சொல்லவும் மனம் வரவில்லை ..  கையறு நிலையில் உள்ளபோது செய்ய இயலவில்லையே என்ற வருத்தத்துடன் கலந்த சிரிப்பை உதிர்த்து விட்டு இல்லையென தலையாட்டினேன்..

அவன் சிரித்தவாறே இருந்தான்..அப்போது பக்கத்தில் ஓடி வந்த  அவனை விட சிறிய இன்னொரு  சிறுவன் இந்த சிறுவனை தள்ளி விடுவதும் , மண்ணை எடுத்து அவன் தலையில் போடுவதுமாக விளையாடிக் கொண்டு இருந்தான்..அவனை பார்த்தும் சிரித்தவாறு எதிர்ப்பு காட்டாமல் நின்று கொண்டிருந்தான்..

எனக்கு மனம் கனத்துப்போயிருந்தது.. வீட்டுக்கு போக டாக்ஸி-க்கு பணம் வேண்டும்.. அதை எடுத்து மீதம் பார்த்தால் பர்சில் 7 திர்ஹாம்சுக்கு மேல்  இல்லை.. எங்கு வெளியில் சென்றாலும் கூடுதலாக பணம் எடுத்துக் கொண்டு போக கணவர் அறிவுறுத்துவது தோன்றி மறைந்தது..

என் பிள்ளைகள் இது போல மேலும் சில அதிக விலை கொடுத்து விளையாட ஆசைப்பட்டபோது , சில நேரங்களில் மறுத்து இருக்கிறேன்.. ஆனால் அப்போதெல்லாம் கூட இது போல என் மனம் துடித்ததில்லை.. ரோஹித் அரை மணி நேரம் விளையாடி இருப்பான் , மீதி அரை மணி நேரம் அந்த பிள்ளையை விளையாட விட முடியுமா , எனக் கேட்கவும் மனம் துடித்தது.. அது இயலாது எனத் தெரிந்ததால் கேட்கவும் இல்லை..

அப்போது , ஒரு தம்பதி தங்கள் இரு சிறு குழந்தைகளுடன் உள்ளே நுழைந்து பணம் செலுத்தி பிள்ளைகளை விளையாட விட்டனர்.. அப்போது வாயில் கதவை அவர்கள் அடைக்கவில்லை. பணம் வாங்கும் அரபுப் பெண்ணும் பிள்ளைகள் விளையாடும் பின்பகுதிக்கு சென்றார்.. அப்போது இந்த சிறுவனும் கூட இருந்த குட்டி சிறுவனும்  மெதுவாக நடந்தபடி உள்ளே வந்தார்கள்.. இவர்களைப்பார்த்தால் அந்த அரபுப்பெண் என்ன சொல்வாரோ என  எனக்குள்  சிறு பதட்டம் எழுந்தது.. நான் நினைத்தது போலவே , பின்பக்கமிருந்து வந்த  அந்த அரபுப்பெண் அந்த இரு சிறுவர்களையும் "போங்க போங்க" என சிறிது கடுமையாக அரபியில் சொல்லவே இருவரும் வெளியேறினர்..

நான் என்னவோ போல் அமர்ந்திருந்தேன்.. அவர் ,சிறிது நேரம் பிள்ளைகளை ஆசைக்கு விளையாட விட்டிருக்கலாமோ எனத் தோன்றியது.. ஆனால் காசு வாங்காமல்  விளையாட விட்டால் அவருக்கும்  ஏதும் பிரச்சனை வரலாம் எனவும் தோன்றியது.. அப்பெண்ணின் குழந்தை, அந்த குழந்தைக்கு விளையாட்டு காண்பித்துக் கொண்டிருந்த  அவருக்கு தெரிந்தவர்கள்  போல் இருந்த ஒரு வளர்ந்த பையன் மற்றும் பெண்  எல்லாம் காசு கொடுக்காமல்தான் விளையாடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.. நான்கைந்து பிள்ளைகளே விளையாடிக்கொண்டு இருந்த இடத்தில் அந்த சிறுவர்களை  ஒரு ஐந்து நிமிடமேனும் அந்த பெண் விளையாட விட்டிருக்கலாமோ எனத் தோன்றியது..

திரும்ப அந்த சிறுவனை கவனித்தேன்.. அவன் வெளியில் நின்றவாறு, Jumping  castles -ல் குதித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த பிள்ளைகளின் சந்தோசத்தை சிரித்தவாறு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்..  இடையிடையே என்னுடன் வந்து சென்று கொண்டிருந்த மகனிடம் , அந்த சிறுவன் கேட்டதை சொல்லி, அவனையும் காண்பித்தும்  இருந்தேன்.. என்னால் அங்கு அதற்கு மேல் அமர்ந்து இருக்கவும் முடியவில்லை.. மகனை அழைத்து :நாம போவோமா" எனக்கேட்டேன்.. அவனும் "சரி" என்று சொல்ல வெளியே வந்தோம்..

அதற்குள் அந்த சிறுவன்

எங்கோ சென்றிருந்தான்.. என்னிடம் இருந்த பைசாவுக்கு  அந்த சிறுவனுக்கு ஒரு சாக்லட் வாங்கிக் கொடுத்தால் கூட என் மனம் கொஞ்சம் அமைதி அடையும் எனத் தோன்றியது..என் இயலாமையையும் , மன வருத்தத்தையும் ரோஹித்திடம் (அவன்தான் அப்போது பக்கத்தில் இருந்த பெரியவன்)சொல்லியவாறே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தேன்..

சிறிது தூரம் வந்ததும் "ஆரஞ்சு ஷர்ட் போட்ட பையன் அங்க இருக்கான் பாரும்மா" எனக்காட்டினான்.. மெஹந்தி போட்டு விடும் சிறு பெண்கள் இருந்த குழுவில் அமர்ந்து இருந்த சிறுவன் எதையோ use  and  throw  தட்டில் வைத்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான்..  என்னை  அவன் பார்க்கும்போது, அவனைப்பார்த்து சிரித்தவாறே பிள்ளைகளிடம்  "அந்த தம்பிக்கு டாட்டா சொல்லு தங்கம்"எனக்கூறினேன்.. நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டு சிரித்தவன் எனக்கு டாட்டா காட்டினான்..

சிரித்தவாறு நாங்களும் கை அசைத்து  விட்டு வந்தோம்.. பணம் மட்டும் கூடுதலாக கொண்டு சென்றிருந்தால் ஒரு மனத்திருப்தியோடு வந்திருப்பேன்.. இப்போது மனத்திருப்தி இல்லாத ஒரு அனுபவப் பாடத்தோடு வந்தேன்..

அந்த பகுதி வளைவில் திரும்போது அவனை மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்கலாமென திரும்பினேன்..  முன்பு நின்றிருந்த விளையாட்டு பகுதியை நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தான்..

பயணத்துளி - 1

இம்முறை இந்தியா சென்று இரு நாட்களில் திரும்ப வேண்டிய சூழல்.. தனியாகவே சென்றிருந்தேன்.. தனிமையில் செல்லும் பயணங்கள் ஆரம்பத்தில் இருந்த மனிதர்களின் மீதான பயத்தை இப்போதெல்லாம் கொடுப்பதில்லை.. மனதில் இருந்த அச்சமும், கூச்சமும் கொஞ்சம் விலகி எதுவென்றாலும் எதிர்த்து கேள்வி கேட்கலாம் என்று மாறி இருக்கும் மனநிலை கூட காரணமாக இருக்கக்கூடும்..

இன்னொன்று, எவரிடமும் எளிதாகப்பேசி பழகி விடும் குணமும் கூட காரணியாக இருக்கலாம்.. சில வருடங்களுக்கு முன் கோவையிலிருந்து தனியாக நாகர்கோவில் சென்ற பயணத்தின்போது ஒரு பெரியவர் அறிமுகமானார்..இப்போது எங்கள் குடும்பத்துடனும் நட்பில் இருக்கும் அந்த பெரியவரின் அறிமுகத்தையும், அந்தப் பயணத்தை பற்றியும் எழுத வேண்டுமென்றால் தனியாகப் பதிவு போட வேண்டி வரும்.. போட வேண்டிய நாள் வரும்போது பதிவிடுகிறேன்..

இப்போது தனியாக செல்லும்போது பக்கத்து இருக்கையில் ஒரு பெண் இருக்க வேண்டுமே என்ற சின்ன வேண்டுதல் மட்டுமே இருந்தது.. கொஞ்சம் அசவுகரியமாக உணர மாட்டோமே என்றுதான்.. ஆனால் போகும்போதும் வரும்போதும் அது வாய்க்கவில்லை.. தன் ஜன்னல் ஒர இருக்கையை எனக்குத்தந்து அறிமுகமான ஒரு தம்பியின் இயல்பான பேச்சு இந்தியா செல்லும்போது அசவுகரியத்தை உணர வைக்கவில்லை..

வரும்போது எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இருக்கையை பார்த்ததும், "ஜன்னல் ஒர இருக்கைதான் , கொஞ்சம் தலையை அந்தப்பக்கம் சாய்த்துக் கூட தூங்கலாம்"என நினைத்துக் கொண்டே உள்ளே வர அந்த இருக்கையில் ஒரு பெண் கைக்குழந்தையுடன் இருந்தார்.. அதற்கு அடுத்து அப்பெண்ணின் கணவர்.. நான் மூன்றாம் இருக்கையில் அமர்ந்தேன்..

கைக்குழந்தையுடன் ஒரு பெண் நடுவிலோ ,கடைசி இருக்கையிலோ உட்கார்ந்து இருப்பது சங்கோஜம் கொடுக்கும் என உணர்ந்து இருந்தும், என்னிடம் கேட்டு உட்கார்ந்து இருக்கலாமே என்ற வறட்டு எண்ணம் எட்டிப் பார்க்க அந்த ஆணிடம் என் பயணச்சீட்டை காண்பித்து "இது அந்த இருக்கைதானே" என்றேன்.. அவர் "இல்லை, உங்களுக்கு இந்த இருக்கைதாங்க" என்றார்.. குழப்பத்துடன் மேலே போட்டிருந்த இருக்கைகளின் வரிசையை பார்த்ததும் நான் நினைத்தது தவறெனப் புரிந்தது..

அந்த ஆண் அடிக்கடி தன் கைபேசியை எடுத்து குழந்தையுடன் எடுத்த புகைப்படங்களைப் பார்த்துக்கொண்டும், தன் மனைவியிடம் காட்டிக்கொண்டும் இருந்தார்.. இன்னொருவர் புகைப்படங்களை அனுமதியின்றி பார்ப்பது அநாகரீகம் என்பதால் பார்க்காமல் திரும்பி இருந்தாலும்,அப்படி திரும்பும்போது என் கண்ணில் பட்ட புகைப்படங்களை வைத்து சொல்கிறேன்..

இதற்கு இடைப்பட்ட சமயங்களில் ,குழந்தைக்கு பசி எடுக்கும்போதெல்லாம் அந்த பெண் குழந்தைக்குப் பாலூட்ட , இவர் தன் மனைவியை கொஞ்சம் மறைத்தவாறே முன்புறம் குனிந்து அமர்ந்திருப்பார்.. பின் குழந்தை குடித்து முடித்ததும் , குழந்தையை வாங்கி தோளில் போட்டு தட்டிக் கொடுத்து பின் தன் மடியில் கிடத்துவார்.. சிறு குழந்தை ஆதலால் அடிக்கொருமுறை முறை பசிக்கு அழும்போதும் தன் மனைவியிடம் குழந்தையை கொடுப்பார்.. தான் முன்புறம் குனிந்து மனைவியை மறைத்திருப்பார்..

அந்தப்பெண்ணின் முகம் தூக்கம் இல்லாததும் சேர்த்து சோர்வாக இருந்தாலும் பிள்ளைக்கு பசிக்கும்போதெல்லாம் எவ்வித சலிப்பும் இல்லாமல் குழந்தையை வாங்கிக் கொள்வதெல்லாம் பார்த்தபோது ஒரு பரிபூரண தாய் தந்தையை கண்ட திருப்தி இருந்தது.. குறிப்பாக மனைவியின் நிலை அறிந்த நல்ல கணவனை...

இதற்கு முன் என் மகன் கைக்குழந்தையாக இருந்தபோது விமானத்தில் ஒரு ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தேன்.. அவனை மடியில் கிடத்திக் கொண்டே இருக்க வேண்டும், நானாகக் கொடுத்தால்தான் அவனை மடியில் வாங்கி படுக்க வைத்துக் கொள்வார்..அவனுக்கு பசிக்கும்போது எதிரில் யாராவது பார்க்கிறார்களா என அச்சத்துடனேயே அந்த சந்தர்ப்பங்களைக் கழிக்க வைத்தவாறு நிம்மதியாக சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த கணவரின் நினைவு வந்தது.. காரணங்களையும் , இந்தக் காட்சிகளையும் அவரை திட்டுவதற்கு ஏற்ப மனதில் அடுக்கி வைத்துக் கொண்டேன்..

இறங்க சில நிமிடங்கள் இருக்கும்போது , அக்குழந்தை முழித்து இருந்தது.. அதற்கு வேறு துணி உடுத்தி அந்தப்பெண் குழந்தையை தன் கணவரிடம் கொடுக்க , அவர் மடியில் நிற்க வைத்தவாறு விளையாட்டு காட்டிக் கொண்டிருந்தார்.. அழகான அக்குழந்தை என்னைப் பார்த்து அடிக்கொருமுறை அழகாக சிரிக்கவும் செய்தது.. குழந்தைக்கு மை எதுவும் போடாமல் விட்டிருந்தனர்..

அந்த ஆணிடம் "குழந்தை பேர் என்னங்க " எனக் கேட்டேன். அவரும் சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார்.. "குழந்தைக்கு நெற்றி ஓரத்துலயாவது சின்ன கருப்பு பொட்டு வைங்க" எனக்கூறினேன். சரி எனத் தலையாட்டினார்.. பின், "சாரி, என் சீட் அதுவாவே இருந்தாலும் கூட நான் இங்க உட்கார்ந்து, உங்க மனைவியை அங்க உட்கார வச்சு இருக்கறதுதான் உங்க மனைவிக்கு கன்வீனியன்ட்டா இருந்து இருக்கும்.. நான் அப்போ கேட்டதுக்கு சாரி" எனக் கேட்டுக்கொண்டேன்.. உடனே அவர் பரவாயில்லை என தலையாட்டினார்.. (உண்மையில் நான் பேசியது அவருக்கு கேட்டதா எனத்தெரியவில்லை , ஏனெனில் நான் பேசியது எனக்கே கேட்காதது போல் காது சிறிது நேரத்திற்கு அடைத்திருந்தது..)

பின் அவர்கள் குழந்தையை ஜன்னல் ஓரம் பார்க்க விட்டு புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.. எனக்கு சலிப்பாக இருந்தது.. சின்ன பிள்ளையை எவ்வளவுதான் புகைப்படம் எடுப்பார்கள்..

இதே போல்தான் முந்தின நாள் டவுன் ஹால் வரை செல்ல வேண்டிய வேலை இருந்தது.. சென்று திரும்பும்போது பேருந்தில் எனக்கு இரு புறமும் இருந்த பெண்கள் மொபைல்களுடனேயே வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தனர்.. ஒருவர் மெல்லிய சத்தத்தில் பேசிக்கொண்டே வந்தார்.. இந்தப்பக்கம் அமர்ந்திருந்த பெண் யாருக்கோ மெசேஜ் அனுப்பிக் கொண்டே இருந்தார்.. அரை மணி நேரம் கடந்து நான் இறங்கும் நிறுத்தம் வரும் வரை அவர்கள் தங்கள் பக்கத்தில் உள்ளவர்களை உணரவில்லை.. அதன் பின்னும் அவர்கள் இறங்கும் வரையே தன்னை சுற்றி உயிர்களும் , சூழலும் உள்ளதை அறிய மாட்டார்கள் எனப் புரிந்தது..

"சே, என்ன பெண்கள் , இந்த மொபைல் எப்படியெல்லாம் சீரழிக்குது" என அப்போது நினைத்த நினைப்பு இங்கு குழந்தையை வைத்து அவர் புகைப்படங்களாக எடுக்குக்கொண்டிருக்கும்போது திரும்பவும் தோன்றியது...

ஏனோ, நான் இது போல அலப்பரைகள் பண்ணிக்கொண்டிருந்தபோது என்னை சுற்றி இருந்தவர்களும் இது போல் நினைத்து இருப்பார்களோ என்ற எண்ணம் இதை எழுதும்போது கூட பெரிய குற்ற உணர்ச்சியாகத் தோன்றவே இல்லை.. நாமும் இது போல்தானே இருந்தோம் என்று கொஞ்சம் சகித்துக் கொள்ள மட்டுமே முடிகிறது..

வயது மாற மாற எண்ணங்களும் மாறும் போல..

பணத்தைத்தேடி (வெளிநாட்டு வாழ்க்கையின் மறுபக்கம்)

நாங்கள் தங்கியிருக்கும் அபார்ட்மெண்டுக்கு அடுத்து இருக்கிறது ஒரு சிறிய குடியிருப்பு.. ஆஸ்பெஸ்டாஸ் சீட் போடப்பட்ட ஹாலோ ப்ளாக் கட்டிடம் அது ..சின்னச்சின்ன அறைகளே ஒரு வீடாக பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை திறந்த பாதை வழியின் வழியே பார்த்தால் தெளிவாக தெரியும்.. அந்த சிமென்ட் ஆஸ்பெஸ்டாஸ் சீட்டின் மேல் பழைய தலையணைகள் சிலவும், சோபா குஷன்களும், உடைந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலியின் பகுதிகளும் சிதறிக்கிடக்கும்..

வெளிநாட்டிலிருந்து தனியே இங்கு வந்து வேலை பார்க்கும் ஆண்களை கொண்ட குடியிருப்பு அது என போகப் போக தெரிந்தது.. என் பார்வையில் பட்டவரை இந்தியர்களும் பாதியளவு இக்குடியிருப்பில் உள்ளனர்.. அவர்கள் அனைவரும் குறைவான ஊதியம் பெறுபவர்கள் என அந்தக்குடியிருப்பின் இத்தோற்றமே காட்டிக் கொடுக்கும்..

சில நாட்களுக்கு முன் அந்த பாதையின் ஒரு பக்கத்தில் பழுதடைந்த குளிர்சாதனப்பெட்டி வைக்கப்பட்டு இருந்தது.. ஜன்னலின் வழி பார்க்க நேரும்போது இதை ஏன் இங்கு வைத்துள்ளார்கள் எனத் தோன்றியிருக்கிறது.. ஒருநாள் ஒரு இளைஞன் அதை திறந்து அதில் ஏதோ ஒன்றை வைத்து விட்டு எடுக்கும்போதுதான் , இதை வெளியில் வைக்கக் கூடிய பொருட்களை பயன்படுத்தும் அலமாரியாக பயன்படுத்துகிறார்கள் எனத் தோன்றியது.. இப்போது அது அங்கு இல்லை..

அந்த பாதையின் வெயில் படாத ஒரு மூலையில், யாராலோ பயன்படுத்தப்பட்டு தூக்கி எறியப்பட்ட.கூடிய விலைக்கு சொந்தமான, அழகை பாதிக்கு மேல் இழந்து , கம்பீரத்தை மட்டும் தக்க வைத்திருக்கும் இரு நாற்காலிகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்..

இதுவரை சொன்னது எந்த பின்புலத்தில் அவர்கள் வசித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதை விவரிக்கவே..

இந்த வெள்ளிக்கிழமை அந்த நாற்காலிகளில் இருந்த இருவருக்கு அவருடன் தங்கி இருந்த இன்னொருவர் முடி வெட்டி கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதை பார்த்தேன்..

அன்றொரு நாள், இங்குள்ள பெரிய மாலுக்கு சென்றபோது பிள்ளைகளின் விளையாட்டுப்பகுதிக்கு செல்ல முயன்றோம்.. அப்போது அங்கு தரையை கூட்டிக் கொண்டிருந்த நம் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த நடுத்தர வயதுடைய ஒரு தொழிலாளி , எங்களைக் கூப்பிட்டு (எங்களைப்பார்த்ததும் தமிழ் ஆட்கள் எனப் புரிந்ததோ என்னவோ) "இங்கு எல்லா விளையாட்டுக்கும் பணம் அதிகம், இங்க கொடுக்கற காசுக்கு பிள்ளைகளுக்கு நல்லதா சாப்பிட வாங்கிக் கொடுங்க" எனக் கூறினார்..

பிள்ளைகள் சந்தோஷமாக அங்கு விளையாடட்டும் என அங்கு கூட்டி சென்றிருந்தாலும், எங்களை விட வயதில் மூத்தவர் கூப்பிட்டு சொன்னதால் , அவர் வார்த்தைகளை நிராகரித்ததாக இருக்க வேண்டாமே என நான் " சரிங்க " என்ற வார்த்தையின் மூலமும், என் கணவரும், அவர் நண்பரும் அவருக்கு கை கொடுத்து விடை பெற்றதின் மூலமும் அவரின் வார்த்தைகளை ஏற்று விட்டோம் என சொல்லி, அங்கு செல்லாமல் திரும்பினோம்.. அவருக்கு கூப்பிட்டு சொல்லத் தோன்றியதே என அன்று முழுவதும் அவரைப் பற்றிய பெருமை எங்கள் பேச்சில் இருந்தது..

இங்கு உணவை வீட்டுக்கு வந்து டெலிவரி செய்யும் ஆட்களிலிருந்து, ஓட்டல்களில் டேபிள் துடைக்கும் பணியாளர்கள் வரை அவர்களின் சிறு சிறு செயல்கள் மூலம் அவர்களின் "சேமித்தாக வேண்டும்" என்ற மனோநிலையை கவனித்திருக்கிறேன்... நான் கவனிக்க முடியா தூரத்தில் இன்னும் லட்சம் பேர் இருப்பார்கள் இவர்களைப் போல..

இப்படி ஏதேனும் ஒரு தேவைக்காகவோ, வாழ்க்கை வசதிக்காகவோ, குடும்பத்தை சொந்த நாட்டில் விட்டு, வெளிநாட்டில் தனியாக வேலைக்கு வந்து , அத்தியாவசிய செலவு கூட செய்யாமல், குறைந்த வாடகையில் பங்கு போட்டு தங்கி , தங்கள் குடும்பத்தினரின் வேறு ஏதாவது செலவுக்கு பயன்படட்டும் என சேமித்து அனுப்பும் இவர்களை போன்றவர்களுக்குத்தான் பணத்தின் மதிப்பு நன்கு தெரியும்...

ஆனால் வெளிநாட்டுக்கு வேலைக்கு சென்று விட்டாலே, நிறைய வசதிகளுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை போல நினைத்துக் கொண்டும், ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு வரும் போதும் நமக்கு ஏதும் கொண்டு வரவில்லையே என குறை கூறும், ஊரில் இருக்கும் அவர்களின் குடும்பத்தின் வளர்ச்சியில் மட்டும் கண்ணும், காதும், வாயும் வைத்திருக்கும் உறவுகளும், நட்புகளும் அறிவார்களா,
இப்படிப்பட்ட சின்னச்சின்ன தியாகங்களும், உறவுகளற்ற தனிமையின் வலியும் சேர்ந்துதான் அவர்களின் உறவுகளை சொகுசாக வாழ வைக்கிறதென....

ஏன்,சொகுசை அனுபவிக்கும் குடும்பத்தினர்கள் கூட புரிந்து கொள்வதில்லை.. குடும்பத்தினரிடம் கஷ்டங்களை வெளிக்காட்ட இவர்களும் விரும்புவதில்லை..

இப்போது கூட நான் மேற்கூறிய சம்பவங்களில் தொடர்புடைய ஒருவரின் உறவோ , நட்போ இப்படி பேசிக் கொண்டிருக்கக்கூடும், "அவனுக்கென்ன , அவன் வெளிநாட்டுல இருக்கான்"......

தேடல்

தூக்கத்தில் இருந்து விழிக்கும்போதே மனதில் சொல்ல முடியாத பாரம்..
அந்த பாரத்தைக் கொடுத்தது சற்று முன் கனவில் வந்த சுகுணாவின் நினைவுதான்...

கனவு முடிந்து விழித்து இருந்தால் இந்த பாரம் இருந்திருக்காதோ எனத் தோன்றியது..

சுகுணா என் பள்ளி வகுப்புத் தோழி.. பள்ளியில் ஒன்றாக படித்தவர்களில் நினைவில் இருக்கும் சிலரில் ஒருத்தி.. என் கூச்ச சுபாவத்தால் பள்ளி நாட்களில் எனக்கு என்று நட்பு வட்டம் மிக குறைவு.. அந்த குறுகிய நட்பு வட்டத்தில் இவளும் ஒருத்தி..

ஆறாம் வகுப்பில் இருந்து சேர்ந்து படித்தோம்.. 8-ம் வகுப்பு வரை மட்டுமே நெருங்கிய பழக்கம் இருந்தது.. பின்வந்த இரு ஆண்டுகளும் வகுப்பில் இடம் மாறி உட்கார வைக்கப்பட்டதால் அந்த நெருக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தது..

அதுவரை என் வீட்டுக்கு வரும் 3 தோழியருள் நிச்சயம் அவள் இருப்பாள்.. அவள் வீட்டுக்கும் சிலமுறை சென்றிருக்கிறேன்.. அவள் அப்பா அம்மா தங்களின் செல்லத்தை மொத்தமாக அவளுக்கே கொடுக்குமாறு வீட்டுக்கு ஒரே பெண்ணாயிருந்தாள்..

கடைசியாக பத்தாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வு மதிப்பெண் பட்டியலை வாங்க சென்றபோது நேரில் பார்த்து பேசியதுதான்..

பின் சில வருடங்களுக்கு முன் மாலை நேரத்தில் உறவினர்களுடன் சாலையைக் கடந்து கொண்டிருந்த அவளை பேருந்துக்குள் இருந்து பார்க்க நேர்ந்தது.. இறங்கி சென்று பேசும் ஆசை இருந்தாலும் ,பேருந்தில் நிரம்பியிருந்த கூட்டமும், இந்த பேருந்தை விட்டால் இனி அடுத்த பேருந்துக்கு மணிக்கணக்காக காத்திருக்க வேண்டுமே என்ற நினைப்பும் என்னை இறங்க விடவில்லை..

அதற்கு முன்னமே தொடர்பில் இருந்த சில தோழிகளின் வழியாக அவள் படித்துக் கொண்டிருந்த படிப்பை அறிந்திருந்தேன்.. பின் அதே தோழி மூலமும் மற்றும் பத்தாம் வகுப்பில் அவளுக்கு நெருக்கமாகியிருந்த இன்னொரு பெண்ணின் மூலமும் அவளின் காதல் திருமணத்தையும், வேலையையும் , குழந்தையை பற்றியும் அறிந்து கொண்டேன்..

அவளின் தொலைபேசி எண்ணை கேட்டும் அவர்களிடம் இல்லாததால் பெற இயலவில்லை..

மதிய உணவு இடைவேளைகளில் சேர்ந்து சென்று வாங்கும் வேக வைத்த மரவள்ளி கிழங்கு ,உப்பு மிளகாய்த்தூள் தூவிய மாங்காய் , அவள் வீட்டிலும் பள்ளியிலும் கரைந்த சில நிமிடங்கள், பள்ளியில் பேசிய சில வார்த்தைகள் இவற்றை தவிர்த்து வேறு எதுவும் நினைவில்லை..

அவளைப் பற்றிய நினைவை அவ்வப்போது கிளறுவது அவள் தோன்றும் கனவுகள்தான்.. அத்தனை கனவிலும் பள்ளி தேர்வுகளில்தான் இருவரும் சந்தித்து உரையாடி இருப்போம்.. இது என்ன மாயமென புரியவில்லை..

கனவில் அவள் வருகின்ற நாளெல்லாம் அவளை இனி நேரில் சந்திக்க முடியாதோ என்ற எண்ணம் மனதை கலங்க வைத்து கண்களையும் கொஞ்சம் கலங்க வைக்கும்..

இத்தனைக்கும் அவளை விட என்னிடம் நெருங்கிப் பழகிய தோழிகளும் பிரிந்துதான் உள்ளனர்.. ஆனால் எங்களின் இருப்பை, நலத்தை பரஸ்பரம் தொலைபேசி மூலமாவது பேசித் தெரிந்திருந்தோம்.. சுகுணாவிடம் பேசக் கூட இயலவில்லையே என்ற நினைப்பு கூட பார்த்து பேச வேண்டும் என்ற தவிப்புக்கு காரணமாக இருக்கலாம் எனத் தோன்றியது..

சுகுணா மட்டுமல்ல ,தற்போதுள்ள நிலை எதுவுமே அறியாத இன்னும் இரண்டு மூன்று பள்ளி, கல்லூரி தோழிகளின் நினைவும் கனவுகளின் மூலம் கிளப்பிவிடப்பட்டு மனதை பரிதவிக்க வைக்கும்.. பின் இயல்பு வாழ்க்கை அந்த பரிதவிப்பை சில நிமிடங்களிலேயே நிறுத்தி வைக்கும்..

முகநூல் வந்ததற்கு பின்னர் அவளையும் , மற்ற தோழிகளையும் அதன் மூலம் தேட ஆரம்பித்தேன்..

ஆண்களென்றால் தங்கள் பெயர் அல்லது அப்பாவின் பெயரையும் சேர்த்து வைத்திருப்பர்.. அவர்களின் அப்பாவின் பெயரை தெரிந்து வைத்திருந்தால் தேடுவது கடினமில்லை.. ஆனால் பெண்களை தேடுவதில்தான் சிரமம் உண்டு.. அதுவும் திருமணத்திற்கு முன்பே தொடர்பு விட்டு போன பெண்களை தேடுவது மிக சிரமம், காரணம் நமக்கு தெரியாத அவர்களின் கணவரின் பெயரை பின்னால் இணைத்திருப்பதுதான்..

இருந்தும் கடைசியாக சந்தித்த தோழி அவளின் பணியிடத்தை கூறியதை நினைவில் வைத்து தேடினேன்.. நான்காவது முறையோ, ஐந்தாவது முறையோ தேடும்போது அவள் கிட்டினாள்.. அந்த நிமிட சந்தோஷம் சொல்ல இயலும் சொல்லில் அடங்காது..

உடனே நட்பு அழைப்பை அனுப்பி , இன்பாக்ஸ்-ல் நலம் விசாரிக்கவும் செய்தேன்.. அவளும் பார்த்தவுடம் பதிலளித்தாள்.. அவளுக்கு தங்களின் புகைப்படங்கள் எதுவும் அவள் சுவற்றில் போடும் வழக்கமில்லை.. இன்பாக்ஸ்-க்கு அனுப்பினாள்.. இப்படி அவளின் குடும்பத்தையும் , என் குடும்பத்தையும் புகைப்படங்களில் பார்த்துக் கொண்டோம்.. தொலைபேசி எண்கள் பரிமாற்றப்பட்டு , தொலைபேசியிலும் பேசினோம்...

இரு நாட்கள் இருந்த அந்த குதூகல உணர்வு பின் மறைந்து போனது.. ஆரம்பத்தில் ஏதாவது பண்டிகையின் போதோ , பிறந்த நாட்களின் போதோ அனுப்பும் வாழ்த்துக்களின்போது மட்டுமே தொடர்பில் இருந்தோம்... இப்போது முகநூல் காண்பிக்கும் அவள் பிறந்தநாளில் ஒரு வாழ்த்தை போடுவதுடன் தொடர்பு ஒரு எல்லையில் நிற்கின்றது..

அவளை பார்த்ததும் நிறைய பேச வேண்டும் என தேக்கி வைத்திருந்த வார்த்தைகள் எதுவும் என்னால் வெளியிடப்படவே இல்லை.. பேச தோன்றவே இல்லை.. அந்த துடிப்பு அவளை கண்டதும் திருப்தியில் மறைந்தனவோ என்னவோ...

கனவுகளின் மூலம் என்னை பல நாட்கள் கலங்கடித்த தோழி, இன்று எல்லோரையும் போலவே என் நட்பு பட்டியலில் சாதரணமாக இருக்கிறாள்..

இப்போதெல்லாம் அவள் என் கனவில் வருவதேயில்லை..

இப்போது கனவில் எப்போதாவது தோன்றி ஏக்கத்தை கிளப்பும் இன்னொரு தோழியை தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்..

கண்ணீர் எனும் மருந்து

"கண்ணீர் விடுவது ஆணுக்கு அழகல்ல" , "கண்ணீர் விட்டே பெண்கள் காரியத்தை சாதிச்சுடுவாங்க" அழுகையைப் பற்றி இப்போதும் கூட நம் காதுகளில் சில சந்தர்ப்பங்களில் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் வார்த்தைகள்தான் இது... ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை "அழுகை ஒரு மருந்து".. அது கூடினாலும் ஆபத்து, குறைந்தாலும் ஆபத்து....

இங்கு தன் கண்ணீரால் தலையணையை ஈரப்படுத்தாத ஒருவருமே இருக்க முடியாது....

நான் பிறந்ததிலிருந்து தேவைகளுக்காக அழுத அழுகை இப்போது ஆறுதலுக்காக தேவைப்படுகிறது...எனக்கு அழுகையை பரிசாகக் கொடுத்து ரசிக்க காத்திருந்தவர்களும் உண்டு , தங்களை அறியாமல் என்னை அழ வைத்தவர்களும் உண்டு....

பொது இடங்களில் வரம்பு மீறி காயப்படும்போது பீறிட்டு வரும் அழுகையை அடக்கி வைத்து, கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அழுகையை வெளிக்கொணர யாருமில்லாத இடம் தேடி இருக்கிறேன்.. இருந்தும் பொதுவான இடங்களில் நாம் மறைந்திருந்து அழுதாலும் பின்னர் நம் முகம் காட்டிக் கொடுத்து விடுமே என அதை என் வீடு வரை கொண்டு செல்வேன்... சில நேரம் என் தாய் மடியில் படுத்து ஆறுதல் தேடுவேன்.. அவர் கூறும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் அச்சமயம் தேற்றினாலும் இரவில் படுக்கும்போது யாருமறியாமல் கண்ணீர் விட்டு அழுவது மட்டுமே மனசை லேசாக்கும்... சில சந்தர்ப்பங்களில் என் அழுகை எனக்கு தரும் ஆறுதலை நான் உணர்வதற்குள்ளேயே, சில நிமிடங்களிலேயே ஆழ்ந்த அமைதியான உறக்கத்தைக் அழுகை கொடுத்து விடும்... இந்த உலகில் உறங்கும் நேரத்தைத் தவிர மற்ற சமயங்களில் எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாமல் இருக்கும் வளர்ந்த மனிதர்கள் யார்? சந்தோஷமாக இருக்கும் நிமிடங்களிலும் கவலை என்னும் பாரம் எடை குறைந்தாவது முதுகில் தொற்றிக்கொண்டுதானே உள்ளது...

சில நேரங்களில் சில சம்பவங்களால் கட்டுப்படுத்தி வீட்டுக்கு கொண்டு வரப்படும் அழுகை வீட்டில் உள்ள குதூகல சூழலால் என்னை அறியாமல் என்னை விட்டு போயிருக்கும்.. போயிருக்கும் என்றவுடனே நிரந்தரமாக அச்சம்பவங்களை பற்றிய வலி தரும் அழுகை போயிருக்கும் என்று அர்த்தமல்ல.... மற்றொரு நாள் மனம் பாரமாக இருக்கும்போது இந்த சம்பவமும் அதே போல் முன்பு காயப்பட்ட சம்பவங்களும் வரிசையாக வந்து கண்ணீரைக் கொடுத்து என் தலையணையை ஈரமாக்கிக் கொண்டிருக்கும்....

வீட்டினுள் நான் நினைத்து நினைத்து அழும் அளவுக்கான சம்பவங்கள் இதுவரையில் நடந்ததில்லை . ஏதோ அந்த வகையில் நான் அதிர்ஷ்டசாலிதான்... இப்படி ஆழ வைத்த சிறு சிறு சம்பவங்கள் கூட காலப்போக்கில் மறக்கக்கூடியவையாகவே இருந்தன... இப்போது இந்த சிறு சிறு சம்பவங்களுக்கு அழுததை நினைத்தால் சிரிப்பாக இருக்கும்... ஆகையால் இவை அதிக காலத்துக்கு கண்ணீரை இழுத்துக்கொண்டு வந்ததில்லை...

ஆரம்பத்தில் கண்ணீர் துயரப்படும்போது வரும் வேதனை ஊற்றாக தெரிய ஆரம்பித்தது மாறி நாளடைவில் மன அழுத்தம் போக்கும் மருந்தாகத் தெரிய ஆரம்பித்தது.. என் பெற்றோரோ, கணவரோ தரும் தேற்றுதலை விட ஆழ்ந்த ஆறுதலை அது தருகிறது... ஆனால் அதுவே தினசரி அழுவதற்காக காரணம் தேடும் வகையில் முற்றிவிடக் கூடாது என்பதிலும் கவனமாக இருக்கிறேன்.....

நான் யாருக்கும் தொந்திரவு தராத மௌனமான அழுகையை நேசிக்கிறேன், எனக்கு அழுகையை தரும் மனிதர்களை அதை விட நேசிக்கிறேன்....

ஆடு பகை , குட்டி உறவா?

"ஆடு பகை , குட்டி உறவா?"இது வெறும் வாக்கியமாக மட்டும் இல்லாமல் நம்மில் பலரின் செயலாகவும் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றது..

சின்ன குழாயடி சண்டை முதல் பெரிய சொத்து பிரச்சனை வரை என பெரியவர்களுக்குள் வரும் பிரச்சனைகளால் அந்த இல்லங்களில் உள்ள விவரம் புரிந்து கொள்ள முடியாத சிறுவர்களும் முன்பிருந்த உறவுகளிலிருந்து பிரித்து வைக்கப்படுகின்றனர்...

இது போல பெரியவர்களுக்குள் எழுந்த மனப் பிரச்சனைகளால் ஒரு குடும்பம் போல உறவாடிய, நாங்கள் தூக்கி வளர்த்த சிறுவர்கள் (5 வயது முதல் ) நாம் ஆசையாக கூப்பிட்டு நலம் விசாரிக்கும்போது எடுத்தெறிந்து பேசி சென்றதை கேட்டு, இவனுக்கு நடந்தது என்னன்னு தெரியுமா, நாம என்ன தப்பு செஞ்சோம்னு இந்த பையன் இப்படி பேசிட்டு போரான்மா என என் அம்மாவிடம் வருத்தப்பட்ட காலங்கள் உண்டு.. அந்த குழந்தைகள் எங்கள் வீடு தாண்டி அடுத்த வீட்டுக்கு செல்லும்போது மனம் வலிக்கும்... அவங்க வீட்ல பேச கூடாது, போக கூடாதுன்னு சொல்லி இருப்பாங்க, பிள்ளைக என்ன செய்யும் என சமாதானப் படுத்துவார்......

இப்போது என் பெற்றோர் இவ்விஷயத்தில் நடந்து கொண்டதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது அவர்களை நினைத்து பெருமையாக இருக்கிறது. (என் பெற்றோர்
என்பதற்காக நான் இதை கூறவில்லை) அவர்கள் மனவருத்தம் அடைந்து பேசாமல் இருந்த சிலரிடமும் , இவர்களை சில காரணங்களினாலும் , காரணமே இல்லாமலும் ஒதுக்கி வைத்திருக்கும் சிலரிடமும் நாங்கள் பழகக் கூடாது என தடை போட்டதில்லை.. இதன் பலன் என்னவெனில் , இப்படி பேசாமல் இருந்த உறவுகள், நண்பர்கள் எல்லாம் தங்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு பழையது மறந்து அழைத்துக் கொள்வர். அதே போல் துக்க காரியங்களுக்கு முன்னால் வந்து நிற்பர்...

புகைப்படங்களை பிள்ளைகளுக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது எனக்கு மனவருத்தம் உண்டாக்கியவர்களோ , உதாசீனப்படுத்தியவர்களோ அதில் ஏதேனும் இடத்தில் தென்படும்போது (அவர்களை முடிந்தவரை நேரில் பார்ப்பதை தவிர்ப்பேன்..நேரில் பார்க்க நேரும்போது குறைந்தது சிரித்து விட்டாவது செல்வேன், சிலரை பார்க்காதது போல் சென்றிருந்தால் அவர்கள் அதற்கு முன் என்னை பார்த்ததும் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டவர்களாக இருப்பர், இம்முறை நாம் பார்த்து திரும்பவும் அவர் அவ்வாறு செய்தால் மன சஞ்சலம் உண்டாகுமே என தவிர்த்திருப்பேன்.. ) உடனே என் பிள்ளை (அவன் அறிந்தவர்களை)சந்தோஷமாக அவர்களை சுட்டிக்காட்டி குதூகலப்படுவான்.. அப்போது நம்மை வெறுத்தவர்கள் மேல் நம் மகன் இவ்வளவு பாசமாக இருக்கிறானே என்று மனம் சஞ்சலப்படும்தான்... ஆனால் நம்மை பிடிக்காதவர்களுக்கு நம் பிள்ளைகளையும் பிடிக்காது என எவ்வாறு நினைக்க முடியும் என்று சஞ்சலத்தை மாற்றிக் கொள்வேன்... என் பிள்ளைகள், அவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அவர்கள் அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்த கெட்டவர்களிடம் மட்டும் அவர்கள் பேசாமல் இருக்கட்டும் என்ற மனப்பக்குவத்தை வரவழைத்துக்கொண்டேன்... (இதுவே தீய நடத்தை உள்ளவர்கள் என்றால் அவர்களிடம் இருந்து விலக்கியே வைப்பேன்)

பிள்ளைகளுக்கும் நல்லவர் யார், கெட்டவர் யார் என அறிந்து கொள்ளும் பக்குவம் வரும்போது அவர்களாகவே அறிந்து கொள்வர்... அந்த அனுபவம்தான் அவர்களுக்கு நல்லது எது தீயது எது என கற்றுக் கொள்ளும் பக்குவத்தைக் கொடுக்கும்.. அதை விடுத்து, நமக்கு ஆகாதவர்கள் தீயவர்கள் என சொல்லிக் கொடுத்து வளர்ப்பது, பிறரை வெறுத்தல் எனும் நஞ்சை ஊற்றி வளர்ப்பதற்கு சமம்...

பிள்ளைகளின் கனவு

"அண்ணா குத் பாய்" என்ற மகனின் சத்தத்தை கேட்டு அருகில் படுத்திருந்த அவன் முகத்தை பார்த்தேன்.. அவன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் உளறி விட்டு சலனமேதும் இல்லாமல் உறங்கிக் கொடிருந்தான்.. கனவில் தன்னை பற்றி குறை கூறும் யாரோ ஒருவருக்கு (நானோ, அவன் தந்தையோ அல்லது மற்றவரோ ) கூறும் பதிலாகவோ அல்லது தன்னை அடையாளப்படுத்தி பிறரிடம் அறிமுகம் செய்து வைக்கவோ அந்த வார்த்தையை அவன் கனவில் கூறிக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்...

ஆனால் எனக்கு இது புதியதாக இருந்தது.. பேசத் தெரியாத குழந்தை பருவத்தில் அவன் இருந்த போதும், அவன் தங்கை இருந்தபோதும் உறக்கத்தின் போது அவர்கள் சிரித்தும் அழுது சிணுங்கியும் கண்டிருக்கிறேன்.. அப்போதெல்லாம் அதை மற்றவர்களிடமும், பெற்றவர்களிடமும் கூறும்போது, கடவுள் வந்து விளையாட்டு காட்டிக் கொண்டிருப்பார், பூனை வந்து சிரிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும், முன் ஜென்மத்து மனிதர்களை சந்தித்த நினைவோ அல்லது அந்த சம்பவங்களின் நினைவோ எட்டி பார்த்திருக்கலாம் என கூறப்பட்ட காரணங்களால், அதற்கு மேல் அவற்றை தாண்டி நான் சிந்தித்ததில்லை..

பிள்ளைகளுக்கு நமக்கு வருவதை போல் உறக்கத்தில் கனவுகள் வரும் என எனக்கு தெரிந்திருந்தாலும் இந்த நிகழ்வின் போதுதான் அதை உணர்ந்தேன்... அவனுக்கும் ஒரு தனி வாழ்க்கை இருக்கிறது என இது உணர வைத்தது.. அவன் என் மூலம் வருகை தந்து வாழ வந்தவன் என்ற உண்மை விளங்கியது.. இதை உணர்ந்தபோது அவன் உணர்வுகளுக்கும் கனவுகளுக்கும் மதிப்பளிக்கத் தோன்றியது... உறக்கத்தில் வருகிற கனவுகளுக்கு மட்டுமல்ல, அவன் வளர வளர அவனை உறங்க விடாமல் செய்கிற அவனின் லட்சிய கனவுகளுக்கும் மதிப்பளித்து, வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொடுக்க மனம் முழுமையாக இசைந்து வருவதை உணர்ந்தேன்.....

கடந்து போன காலத்தில் நிறைவேற்றிக் கொள்ள இயலாத என் ஆசைகளையும் வரும்காலத்தில் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாமல் போகும் என் லட்சியகளையும் என் பிள்ளைகளின் முதுகின் மேல் இறக்கி வைக்க நினைத்திருந்த என் எண்ணமும் மெல்ல மாறியது... என்னால் முடிந்தால் என் கனவுகளை லட்சியங்களை நிறைவேற்றி கொள்ள பார்க்கிறேன்.. இவற்றை என் பிள்ளைகளின் முதுகில் இறக்கி வைத்தால் அவர்களின் கனவுகளை லட்சியங்களை இறக்கி வைக்க அவர்கள் அவர்களின் பிள்ளைகளை தேடுவர்...

இப்படி ஒவ்வொருவரும் அவரவர் லட்சியங்களை பிள்ளைகளின் மேல் திணித்துக் கொள்ளும் எண்ணம் கொண்டிருந்தால் ஒவ்வொருவரின் லட்சியங்களும் ஒரு தலைமுறை தாண்டிதான் (சிலருக்கு மட்டுமே ) பலிதம் ஆகும் என்பது மட்டுமல்ல நாம் வாழ வந்த நம் வாழ்க்கையும் அர்த்தம் இல்லாமல் முடிந்து போகும் என தோன்றியது..

என் கண்முன் என்னால் உருவாக்கப்பட்டிருந்த அறியாமை என்னும் திரையை இச்சம்பவம் அகற்றியது....

" அண்ணா குத் பாய் " என உறக்கத்தில் உளறி முடித்திருந்த மகனின் கன்னத்தை "நீ குட் பாய்தான் செல்லம்" என மெல்ல வருடி விட்டேன்.. அந்த வருடலின் உணர்வு கூட அறியாதவனாக ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் கனவுகளுக்குள் அவன் சிக்கிக் கொண்டிருந்தான்.....

பகல் கனவு

நன்றாக தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது விழிப்பு வந்து விட்டது..ஆனால் கண்களை திறக்க முடியவில்லை.. திறக்க முயற்சித்த முயற்சியும் தோல்வியிலேயே முடிகிறது.. அலாரம் அடித்ததாக நினைவு.. அதனால் எழுந்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயம்..ஆனால் கண்களை திறக்கவே முடியவில்லை..

பக்கத்தில் படுத்திருந்த என் பெண் நன்றாக உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் காட்சி மட்டும் கண்கள் திறக்க முயற்சித்து பாதி வெற்றி பெற்று மீண்டும் தோல்வியுறும் தருணங்களில் தெரிகிறது.. எப்படியோ எழுந்து நின்று விடுகிறேன்.. இப்போது அவளை நான் தூக்கி வைத்திருக்கவில்லை.. ஆனால் என் பார்வைக்கு அருகிலேயே யாரோ அவள் படுத்தவாக்கிலேயே தூக்கி வைத்திருப்பதாக தெரிகிறது..

யார் தூக்கி வச்சுருக்காங்க என அதிர்ந்து கேட்டதும், "நான்தான் , இன்னைக்கு வெளில போயிட்டு லேட்-லாதான் வேலைக்கு வருவேன்னு சொல்லி இருந்தேன்ல" என வேலைக்காரப் பெண்ணின் குரல் மட்டும் தெளிவாக கேட்கிறது.. ஆனால் கண் திறந்து பார்க்க முடியவில்லை..

சாவி எப்படி கிடைத்திருக்கும் என நினைவு வர அவளிடம் இருந்த சாவியால் திறந்திருப்பாள் என்று ஊகித்துக் கொள்கிறேன்..

உடனே"கொஞ்சம் முன்னதான் அம்மாவுக்கு போன் பண்ணினேன்" என நான் சொன்னவுடன் "ஏன் பண்ணிணே" எனக் கோபித்துக் கொள்ளும் குரலில் கேட்கிறாள்.. " இல்லை சும்மாதான் , தம்பியும் இப்ப வந்துட்டே இருக்கேன்னு சொன்னான் " என எங்களை தற்காத்துக்கொள்ளும் பொருட்டோடு பொய் சொல்கிறேன்.. ஏனெனில் வந்த உருவம் யாரென்று இன்னும் என் கண்ணில் தெளிவாக படவில்லை.. இப்போதும் இமைகளை நன்றாக திறக்கும் முயற்சி நடந்து கொண்டே இருக்கிறது..

ஒருவேளை முகம் கழுவினால் கண்களை திறக்க முடியுமோ என்ற எண்ணம் வர மெதுவாக அவளை கையைப் பிடிக்க சொல்லி குளியலறைக்குள் தட்டுத்தடுமாறி நுழைகிறேன்.. நுழைந்ததும் அது அவள்தானா என்ற என் உறுத்தும் சந்தேகத்தால் திரும்ப அவளை பார்க்க முயன்றவாறே கதவை சாத்துவதற்கு தயாராகிறேன்..

இப்போதும் ஏதோ தெளிவில்லாத உருவம் மட்டும் அங்கே தெரிகிறது..
முட்டி மோதி, கஷ்டப்பட்டு இமைகளுக்கு உந்துதல் கொடுத்து திறந்தபோதுதான் அது கனவு என்றே புலப்பட்டது..

ஒருவேளை உண்மையிலேயே அலாரம் அடித்து இருக்குமோ என , பக்கத்தில் கைபேசியை வைக்காததால் வரவேற்பறையில் கடிகாரத்தை பார்க்க எழுந்து போனேன்.. ஏற்கனவே முழித்து விட்டிருந்த பெண்ணும் என்னுடனேயே எழுந்து வந்தாள்..

மணி 11.25 AM என்றிருந்தது.. பள்ளி சென்றிருக்கும் மகனை அழைத்து வருவதற்காக 12 மணிக்குதான் அலாரம் வைத்திருந்தேன்..

அசதியால் தூங்கி 1 மணி நேரம் கூட ஆகவில்லை, அதற்குள் இப்படி ஒரு கனவா? பகல் கனவும், காணும் நேரத்தை பொறுத்து பலிக்கும் என்று படித்த நினைவு, திடீரென எழுந்ததால் வந்த தலைவலியின் கூடவே வந்தது..

இருந்தும்,நினைவிலிருக்கும் கனவுகளை குறித்து வைக்கும் பழக்கமிருப்பதால் அந்த வலியுடனேயே டைரியில் குறித்து வைத்துக் கொண்டேன்.. (ஏனெனில் கனவில் மறந்துவிட்ட நினைவுகளை மீட்டெடுப்பது சிரமம்) இப்போது இதிலும்....

பூங்கா

வார இறுதியில் எங்காவது செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றினாலே என் முதல் தேர்வு பூங்காவாகத்தான் இருக்கும். வேறு இடங்களுக்கு சென்று வருவதை விட அங்கிருக்கும் பசுமையான சூழ்நிலையும், குழந்தைகளும் ஆசை தீர விளையாடுவதை கண்ட காரணமும் கூட ஆசைக்கு காரணியாக இருக்கலாம்..
ஆனால் சிறிது நேரம் கூட அங்கு செலவழிக்க முடியாத அவசர மனோநிலை என்னவருக்கு.. சிறிது நேரம் பிள்ளைகளை விளையாடவிட்டு உட்கார்ந்திருந்தாலோ, சுற்றி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலோ கூட கிளம்புவோமா, கிளம்புவோமா என வார்த்தையில் அவசரத்தை சுமந்து கொண்டே இருப்பார்.. கிளம்பும்போது ஒரு முழு மனதிருப்தி இல்லாத நிலையே எஞ்சி இருக்கும்..

அவருடன் செல்லாமல் பிள்ளைகளை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்த பொழுதை அழகாக , நிறைவாகக் கழிக்க வேண்டும் என்ற என் ஆசையும் , நடந்து செல்லும் தொலைவில் எந்த பூங்காவும் இல்லாததால் தள்ளிக் கொண்டே போனது.. டாக்ஸி பிடித்து போய் வரலாமென்றாலும் இரு பிள்ளைகளை சமாளிக்க முடியுமா என்ற எண்ணமே தடை போட்டுக்கொண்டிருந்தது..

ஆனால் அந்த ஆசைக்கு , தோழி ஒருவர் பிள்ளைகளை அழைத்துக்கொண்டு லேடீஸ் பார்க் போய் வரலாமா எனக் கேட்டு திரும்ப பிள்ளையார் சுழி போட்டார்.. உடனே ஒப்புக்கொண்டேன்.. அதன்படி வீட்டை கணவர் பொறுப்பில் ஒப்படைத்துவிட்டு, இல்லையில்லை வீட்டில் கணவரை இருக்க வைத்து விட்டு smile emoticon (ஏனெனில் பிள்ளைகளையும் சேர்த்து பார்த்துக்கொள்ளும் போதுதான் "ஒப்படைத்து விட்டு" என்ற வார்த்தை பொருந்தும், இங்கு நாங்கள்தானே பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு செல்கிறோம்) மாலை தொடங்கும் வேளையில் கிளம்பி விட்டோம்..
உள்ளே நுழைந்ததும் கொண்டு வந்திருந்த விரிப்பை போட்டு அந்த இரு தோழிகளும் அமர்ந்து கொள்ள, பிள்ளைகள் அங்கிருந்த விளையாட்டு தளவாடங்களில் விளையாட சென்று விட்டார்கள்.. என் சின்ன பெண் விளையாடும்போது எங்கேனும் தவறி விழுந்து விடுவாளோ என்ற பயம் அவள் பின்னாலேயே என்னை அழைத்து சென்றது...

படிகளின் வழி மேலேறி, பிள்ளைகளின் வயது மற்றும் உடற்தகுதிக்கு பொருத்தமான இரண்டு மூன்று வித விதமான வழிகளில் சறுக்கி வருமாறு அமைக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த தளவாடம்.. என்னை தவிர்த்து எந்த குழந்தையின் தாயும் அங்கு இல்லை.. இடையிடையே ஒரு வயது சமீபத்தில்தான் கடந்தது போலிருந்த ஒரு குழந்தையுடன் ஒரு தாயும், மற்றொரு தாயும் வந்து தத்தம் குழந்தைகளை விளையாட விட்டுக் கொண்டிருந்தனர்... ஒன்றரை வயதிலிருந்து ஆரம்பித்த குழந்தைகள் 20 க்கும் மேற்பட்டோர் அதில் ஏறி, சறுக்கி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.. சில சிறு குழந்தைகளுக்கு அரணாக அக்குழந்தைகளின் அண்ணனோ அக்காவோ அவர்களை பின்தொடர்ந்து பார்த்துக்கொண்டே , விளையாடிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

அவ்வப்போது அங்கு போய் தோழிகளுடன் பேசுவதும், எல்லோரும் கொண்டு வந்திருந்த தின்பண்டங்களை சாப்பிடுவதும் என நேரம் வேறு எதை பற்றியும் சிந்திக்க விடாமல் நகர்த்திக்கொண்டிருந்தது.. இடையிடையே அரபு தவிர்த்து வேறு மொழி அறியாத , செண்டும் புர்காவும் விற்க வந்த பெண்களிடம் விலையை புரிய வைக்க போராடிய முயற்சியும் அரங்கேறி இருந்தது..
என் பெண்ணின் தலை விளையாடும் இடத்தில் தென்படாதபோதேல்லாம் பயந்து கொண்டே அங்கு ஓட்டம் பிடிப்பதும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.. விளையாடிக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு அரபு சிறுவன் மேலிருந்து கீழே விழுந்து கதறுவதை பார்த்து ஓடி போய் பார்த்தால், யாராவது தூக்கி விட மாட்டார்களா என்ற ஏக்கத்துடன், ரத்த சிராய்ப்புடன் அழுது கொண்டே சுற்றி இருந்த குழந்தைகள் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.. அவன் அழுகையை பக்கத்தில் இருந்த வேறு ஒரு தாய் உட்பட சுற்றி இருந்த எவருமே பொருட்படுத்தியதாக தெரியவில்லை.. நான் தூக்கி விட்டதும், அவனும் , சுற்றி நின்ற அவனை அறிந்த குழந்தைகளும் ஆச்சரியமாக என்னைப்பர்த்ததை உணர முடிந்தது..

இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் கூற வேண்டும், இங்கு ஏதேனும் சிறு குழந்தை ஓடும்போதோ, நடக்கும்போதோ தவறி விழுந்தாலும் நம்மை போல பதறி சென்று தூக்குவதில்லை . பிள்ளைகளே எழுந்து நடக்க விட்டு விடுவர்.. இதை நிறைய முறை நேரில் கண்டிருக்கிறேன்..இது நல்ல பழக்கமென்று தெரிந்தபோதும் அந்த பழக்கமென்னவோ எனக்கு கைகூடி வருவதேயில்லை...
கிளம்பலாம் என்ற நேரத்தில் , பெண் ஊஞ்சலில் உட்கார வைக்க வேண்டும் என்று சொல்ல ஒரு ஊஞ்சலை சுற்றி அடுத்த முறைக்காக காத்திருந்த கூட்டத்துடன் கலந்து கொண்டேன்.. இந்த கூட்டத்தை பார்த்துதான் வந்ததிலிருந்து அங்கு செல்லாமலேயே இருந்தேன்.. அங்கு இருந்த மற்றொரு ஊஞ்சலோ ஒரு கை துணை கொடுக்காததால் சரிந்தவாறு நின்று கொண்டிருந்தது.. அப்படியும் ஒன்றிரண்டு வாண்டுகள் அதில் தொங்க பார்த்தும் கூட தோல்வியில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர்..
எனக்கு முன்பு வந்த பிலிப்பினோ சிறுமி அடுத்து நான், பெண்ணை உட்கார வைத்து விடுவேனோ என்று ஓரக்கண்ணில் பார்த்தவாறே முன்பு ஆடிக்கொண்டிருந்த சிறுமி எப்போது இறங்குவாள் என பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்..

அச்சிறுமி இறங்கியதும் தன் தம்பியை உட்கார வைத்து தள்ளிக்கொண்டிருந்த பிலிப்பைன்ஸ் சிறுமியை சிறிது நேரத்திலேயே அங்கு வந்த இரு பாகிஸ்தான் சிறுவர்கள் (அண்ணன் தம்பி ) இறக்கி விட சொல்லிக்கொண்டே இருந்தனர் . அதிலும் சின்னவன் அவள் தம்பியை இறக்கி விட முயற்சித்துக் கொண்டே இருந்தான்.. அவளோ அழுகைக்கு முன்பான முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வலுக்கட்டாயமாக அவள் தம்பியை தள்ளி விட்டுக்கொண்டிருந்தாள்...

இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த நானோ, நேரம் கடந்து கொண்டே போவதையும் கருத்தில் கொண்டு , பெண்ணிடம் போகலாமா என்றால், அவள் சினுங்கியத்தை பதிலாக தந்ததும் அங்கேயே நின்று விட்டேன்..அந்த தம்பி சிறுவனோ தன் அண்ணனின் சமாதானத்தையும் மீறி அச்சிறுவனை இறக்கி விட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்ததை பொறுக்க முடியாமல், சற்று தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த அவள் சகோதரியிடம் ஊஞ்சல் தள்ளி விடும் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டு, தன் தாயை அவள் துணைக்கு அழைத்து வந்ததும் அந்த சிறுவர்கள் அங்கிருந்து நகர்ந்தனர்...

தங்கள் தாயின் பாதுகாப்புடன் அந்த 3 குழந்தைகளும் ஊஞ்சல் ஆடி இறங்கியவுடன் பெண்ணை உட்கார வைத்து தள்ளுவதை இரண்டு நிமிடத்திற்கு உள்ளதாக முடித்து விட்டு திரும்பினேன்..
இதற்கிடையே விளையாண்டு அலுத்த என் மகன் வேறு , இங்க பிடிக்கல , வீட்டுக்கு போகலாம் என அவன் தந்தையின் பொறுப்பை ஏற்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்.. உள்ளே நுழையும்போதே அங்கிருந்த கடையை பார்த்து அவன் கேட்ட ஸ்பைடர் மேன் பொம்மை நினைவுக்கு வந்திருக்கும் போல என எண்ணிக்கொண்டேன்..

வாயிலருகே வரும்போது அங்கிருந்த கடையிலிருந்த ஸ்பைடர் மேன் பொம்மையை சுட்டிக்காட்டி கேட்கவும் , ஒரு மாதத்துக்கு முன்பாக வாங்கிக்கொடுத்த விலை உயர்ந்த துப்பாக்கி பொம்மையை இரு நாட்களிலேயே துவம்சம் செய்ததை சுட்டிக்காட்டி மறுத்தேன்...
பின் தோழி ஒரு துணி எடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னதுக்கு இணங்க அருகில் உள்ள துணிக்கடைக்குள் நுழைந்தோம்.. உடனே , நான்தான் துணி எடுக்க கடைக்குள் நுழைந்ததாக எண்ணிய என் மகன் , எங்க வந்தாலும் துணி துணி, உன்னை இனிமே எங்கேயும் கூட்டிட்டு வர மாட்டேன் என நான் அவனிடம் கூறும் டயலாக்கை, ஏதோ அவன்தான் என்னை கை பிடித்து அழைத்து வந்தது போல் பேசி , ஸ்பைடர் மேன் பொம்மை வாங்கி தராத பழியை தீர்த்துக் கொண்டான்..
ஒன்று மட்டும் புரிந்தது, நம் சமூக அமைப்பில் ஆதி காலத்திலிருந்தே விதைக்கப்பட்டதின்படி, சொல்லிக் கொடுக்காமலேயே ஆண் குழந்தைகளுக்கு அந்த ஆளுமை வந்து விடுகிறது மட்டுமல்ல ஒரு ஆண் சிறுவயதிலிருந்தே, தான் ஒரு ஆண் என்பதை சிறுசிறு விஷயங்களிலும் கூட காட்டிக்கொள்ளவே விரும்புகிறான்..

தீபாவளி - 2013

இந்த தீபாவளி, என் தாய் வீட்டில் கொண்டாட முடியலையே என்ற ஏக்கத்தை தீர்த்து வைத்து, நல்ல படியாக கடந்தது... தீபாவளிக்கு முன்னாடி நாள் (அவருக்கும் லீவ்) பலகாரம் சுட ஆரம்பிச்சன்.. அச்சு முறுக்கு சுடத்தான் ரொம்ப நேரம் (சுமார் 6 மணி நேரம்) எடுத்தது... அப்புறம் தேங்காய் பர்பி, ரவா லட்டு-ன்னு சீக்கிரம் வேலை முடிஞ்சது... அடுத்த நாள் என் கணவரின் விருப்பத்திற்காக போளி.... (பலகார லிஸ்ட் முடிஞ்சது...முதன் முதலா ...தீபாவளிக்கு என்று நான் பலகாரம் செய்தது இந்த தீபாவளிதான்..- ஆனால் காரமா எதுவும் செய்ய நேரம் இல்லாததால மிக்சர் மட்டும் கடையில் வாங்கிட்டோம்..) ரொம்ப தாமதமா (10 மணி)எழுந்த குழந்தைகளை (முந்தின நாள் பலகாரம் செய்யும்போது கூட இருந்ததால்) எண்ணெய் வைத்து குளிப்பாட்டி , புது துணி உடுத்தி நண்பர்கள் வீட்டுக்கு பலகாரம் கொடுக்கவும் அனுப்பி வைத்து..அடடா ஒரு தீபாவளி எபெக்ட் வந்துருச்சு.. (முக்கியமா அடுத்த நாள் நான் பலகாரம் கொடுத்தனுப்பிய நண்பர்கள் வீட்டிலிருந்து போன் செய்து எல்லாம் நன்றாக இருந்தது என்று சொன்னது அதிக நேரம் எடுத்து செய்த போது இருந்த களைப்பை எல்லாம் மறைக்க வைப்பதாக இருந்தது...)எங்கள் வீட்டுக்கு பலகாரம் கொடுக்க குடும்பத்துடம் வந்த நண்பர்கள் மூலம் அந்த நாள் மேலும் அழகாகியது... வீட்டில் கட்டி விடுவதற்காக அவர் வாங்கிய இரு பெரிய பலூன்களில் ஒன்று அவர் ஊத ஊத வெடித்ததில்(என்னா சத்தம் தெரியுமா) பட்டாசு வெடித்த திருப்தியும் கிடைத்தது... grin emoticon ஹஹாஹா.. மதியம் நண்பர்களுடன் இங்குள்ள சிவஸ்டார் உணவகத்தில் உணவு..... இரவு நண்பர்களுடன் ஆல் இன் ஆல் அழகுராஜா படம் பார்க்க (படம் கொஞ்சம் மொக்கைதான், இருந்தாலும் வெளியே சென்று பார்த்த திருப்தி ) சென்றிருந்தோம்.. ஆக இந்த தீபாவளி என் கடந்த தீபாவளிகளுக்கு சிறிதும் குறைவிலாமல் கொண்டாட்டத்துடன் இனிமையாக முடிந்தது...